نتيجه: روايات فراوان مذكور كه برخى ادعاى تواتر آنها را كرده‌اند، دلالت مى‌كنند بر اين كه غنا از آن جهت كه غنا است در شريعت حرام است. از اين رو اين روايات تكيه‌گاه فتواى فقها بر حرمت غنا خواهد بود. آنچه باقى مى‌ماند بررسى مفهوم غنا در اين روايات و در عبارات فقها است.

مفهوم غنا از نگاه واژه شناسان

چنان كه از ظاهر عبارتهاى لغويان پيداست مفهوم غنا گوناگون تبيين شده است.در لسان‌العرب به نقل از اصمعى در مفهوم غنا ـبه قصر و مدّـ آمده است:

الغنى من المال مقصور و من السماع ممدود وكل من رفع صوته و والاه فصوته عند العرب غناء؛

غنى در مال (به معناى بى‌نيازى در مال) به قصر است و در آوازخوانى به مدّ است. هر كس كه صدايش را بلند كند و آن را بپيچاند نزد عرب غنا است.

ظاهراً مقصود از «موالات» همان كشيدن صدا همراه ترجيع [پيچاندن در گلو] است. در واقع خواسته است بگويد: غنا كشيدن صداى بلند و ترجيع آن است. در مصباح‌المنير آمده است:

غناء ـ بر وزن كتاب‌ـ آوا است وزن قياسى آن به ضم است (غُناء) زيرا به معناى صوت است.غنى ـبا تشديدـ زمانى است كه با غنا ترانه خوانند و غنا كشيدن و بلند كردن آوا است.

صاحب مصباح‌المنير گرچه در آغاز ـچنان كه از او حكايت كرده‌اندـ غنا را به صوت تفسير كرده است، اما در شرح آن، به صوت كشيده بلند مختص دانسته است.

در مصباح‌المنير نيز آمده است:

«فرمايش پيامبر(ص) كه فرمود: خداوند به هيچ چيز مانند اذنى كه به پيامبر