فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٤٤ - مفهوم غناى حرام آيت الله محمد موءمن قمى

به اين دسته از روايات رواياتى ملحق مى‌شوند كه دلالت بر حرمت مزد آوازخوانى دارند؛ چنان كه در مرسله صدوق آمده است:

روايت شده كه مزد مرد و زن آوازخوان سحت است. (٢٢)

در روايت نضربن قابوس در كافى و تهذيب و استبصار آمده است كه گويد:

از امام صادق(ع) شنيدم كه مى‌فرمود: زن آوازخوان ملعون است و هر كس از كسب آن زن مى‌خورد ملعون است. (٢٣)

پيداست حرمت مزد آوازخوانى عرفاً ظهور در حرمت خود غنا دارد و نشان مى‌دهد كه حرمت غنا سبب حرمت مزد او شده است و از آنجا كه مزد غنا به طور مطلق حرام اعلام شده و به قسمى خاص از غنا مقيّد نشده دليل بر آن است كه مطلق غنا بدون داشتن هيچ قيدى حرام است.

همچنين به اين دسته از روايات روايت محمد طاطرى ملحق مى‌گردد كه در آن به نقل از امام صادق(ع) آمده است كه گويد:

مردى از امام از حكم فروش كنيزان آوازخوان پرسيد، امام(ع) در پاسخ فرمود: خريد و فروش آنها حرام و آموزش آنها كفر و شنيدن آواى آنها نفاق است. (٢٤)

تحريم خريد و فروش كنيزان آواز خوان مستلزم حرمت خود غنا است؛ بلكه غنا باعث شده خريد و فروش آنها حرام گردد.

روايات دسته چهارم

دسته چهارم، روايات پراكنده‌اى است كه هر يك بر حرمت عنوان غنا دلالت مى‌كند. از جمله رواياتى كه به التزام عرفى بر حرمت غنا دلالت مى‌كند صحيحه حمّادبن