ماليّت يك اعتبار عقلايى است كه ناشى از شيئ مى‌شود كه داراى خصوصيتى است كه موجب حادث شدن ميل و رغبت مردم به آن مى‌شود؛ به طورى كه مردم در به دست آوردن آن با هم رقابت كرده و مسابقه مى‌دهند و بر سر آن با هم نزاع مى‌كنند.

البته رقابت به مجرد منافع موجود در اشياء حاصل نمى‌شود؛ بلكه كميابى آن نيز در تحقّق سبقت و رقابت براى به دست آوردن لازم است. بنا بر اين آب در كنار رودخانه مال محسوب نمى‌شود. (٣٨)

نظر امام خمينى(ره) در باب مال و ماليّت اشياء از اين قرار است:

ماليّت هر چيزى هم از جهت اصل وجود ماليّت، و هم از نظر مرتبه و مقدار ماليّت، تابع عرضه و تقاضاست... خلاصه آن شئ به مجرد اين كه برايش تقاضا ايجاد شود، ماليّت پيدا مى‌كند و اگر تقاضا براى آن از بين برود، ماليّت آن به طور كلى از بين مى‌رود؛ كما اينكه مراتب ماليّت هم تابع‌فراوانى عرضه و تقاضاست. (٣٩)

آن چيزى مال است كه مورد رغبت و تقاضاى عقلا واقع گردد، به طورى كه چنين رغبت و تقاضايى باعث گردد كه عقلادر عوض به دست آوردن

(٣٨) شهيد مطهرى. نظرى به مبانى نظام اقتصاد در اسلام،ص١٣٠.
(٣٩)آيت اللّه حكيم(ره). نهج الفقاهة،ج١،ص٥و٣٢٥.