فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٣٣ - مفهوم غناى حرام آيت الله محمد موءمن قمى
امور فرع حرمت آن خواهد بود.
شيخ طوسى در كتاب نهايه در باب مكاسب محرّمه چنين آورده است:
در آمد زنان آوازخوان و فراگيرى غنا حرام است.» از اين گفتار نيز ـ چنان كه در ذيل گفتار شيخ مفيد بيان شد ـ به دست مىآيد كه خود غنا حرام است.مرحوم محقق در كتاب نكت بر عبارت فوق چنين حاشيه زده است: «اين حكم نزد ما اجماعى است.»
ابوالصلاح حلبى در كتاب كافى در فصل مربوط به كارهاى حرام (١)مىگويد:
ابزار لهو همچون عود، تنبور، طبل، نى و امثال آنها و نيز ساختن آنها به منظور نواختن با آنها و تمام انواع غنا حرام است.
قاضى ابن برّاج در كتاب مهذّب در باب انواع مكاسب (٢)آورده است :
اما آنچه كه در همه حالات ممنوع است هر حرامى است... و از جمله آن محرّمات، غنا است.
سلار در مراسل در فصل مكاسب مىنگارد:
از جمله حرامها درآمد زنان آوازخوان است.
محقق(قده) در كتاب شرايع، در نخستين فصل از كتاب تجارت در مقام شمارش انواع كسبهاى حرام آورده است:
نوع چهارم: كسبهاى ذاتاً حرام است؛ مثل مجسمهسازى و غنا.
همچنين شرايع در كتاب شهادات ذيل شرط عدالت آورده است:
در اينجا مسائلى مطرح است... پنجم: كسى كه صدايش را بكشد به گونهاى كه داراى ترجيع و طرب باشد فاسق مىگردد و شهادتش ردّ مىشود؛ همچنين شنونده چنين آوايى نيز حكمش چنين است.
البته چنان كه هويداست مرحوم محقق در اين عبارت از عنوان غنا نام نبرده
(١)كافى، ص٢٨١.
(٢) المهذب، ج١، ص ٣٤٤.