بوده است نيازى نبوده در روايت واژه «تصاوير» به «تماثيل» اضافه شود.به علاوه پرسشگر از مفهوم «تزويق» سوءال كرد و آن نيز داراى معناى مصدرى يعنى ايجاد مى‌باشد. بنا بر اين مناسبت پاسخ با پرسش اقتضا مى‌كند كه از واژه «تصاوير» همان معناى مصدرى اراده شده باشد. اين روايت [گرچه از نظر دلالت قابل تمسك است امّا [از نظر سند ضعيف مى‌باشد.

٥. روايت على بن شعبه در كتاب تحف العقول:

و صنعة صنوف التصاوير مالم يكن مُثُل الروحانى... فحلال فعله و تعليمه...؛

صنعت ايجاد انواع تصوير مادامى كه تنديس جان دار نباشد... ساخت و آموزش آن حلال است. (١٥)

٦. روايت كتاب خصال درضمن حديث خصلتهاى چهارصد گانه:

روايت كرد پدرم از سعدبن عبدالله از محمدبن عيسى بن عبيد يقطينى از قاسم بن يحيى از جدش حسن بن راشد از ابوبصير و محمد بن مسلم از امام صادق(ع) كه فرمود:«پدرم از جدّم از پدرانش به من خبرداد كه امير الموءمنين على(ع) در يك مجلس به ياران خود چهارصد باب از ابواب حكمت را آموخت، بابهاى حكمت كه به صلاح دين و دنياى يك مسلمان است... از تصويرگرى اجتناب كنيد. زيرا روز قيامت درباره اين كار از شما سوءال خواهند كرد. (١٦)

در باره سند اين روايت بايد گفت: اقوا وثاقت يقطينى است؛ زيرا نجاشى بدون توجه به قدحى كه در باره او رسيده مى‌گويد: «من خود مى‌بينم كه رجاليون ما اين قدح ها را قبول ندارند و در مقابل مى‌گويند:مثل ابوجعفر عبيدى يقطينى كجا يافت مى‌شود؟!»دليل دوم اين كه فضل بن شاذان مى‌گويد:«درميان همسانان يقطينى نظير او يافت نمى‌شود.» و خود

(١٥) جامع احاديث الشيعه،ج١٧،ص١٤٩،باب وجوب اجتناب ازحرام،ح١٥.
(١٦) خصال، ج٢، ص٦١٠و٦٣٥.