ايشان آنگاه روايات دال بر حرمت غنا را بر شمرده است. مورد اجماعى كه ايشان ادّعا كرده اصل حرمت غنا مى‌باشد. فقيه فقيد خوانسارى«قده» در جامع‌المدارك ذيل همين مبحث آورده است:

اما در حرمت آن اختلافى نيست....

علامه در ارشاد،ضمن كتاب شهادات ذيل شرط عدالتِ شاهد آورده است:

شهادت كسى كه با آلات قمار بازى مى‌كند مردود است... شهادت كسى كه به غنا گوش فرا مى‌دهد نيز مردود است. غنا صوتى است كه در بر گيرنده ترجيع و طرب باشد؛ هر چند در قرآن باشد. همچنين شهادت غنا كننده، مردود است.

مقدس اردبيلى در كتاب شرح ارشاد مى‌گويد:

در حرمت غنا و شنيدن آن نزد فقهاى اماميه ترديدى نيست و شايد بتوان بر آن ادعاى اجماع كرد و روايات فراوانى بر حرمت آن دلالت دارد.

وى پس از ذكر چند روايت آورده است:

مشكل، معنا و مفهوم غنا است. مشهور در معناى غنا، همان است كه در متن ارشاد آمده است؛ يعنى كشيدن صدا همراه با ترجيع و طرب... و برخى از فقها مفهوم غنا را مقيد به مطرب ندانسته‌اند؛ در اين صورت غنا به طور مطلق حرام است؛ چه طرب‌آور باشد و چه نباشد.

به هر حال بر هر دو فرض تمام معناى گفته شده براى غنا در شرع و درلغت بيان نشده است. در قاموس آمده است:

«غنا» مثل «كسا» نوعى از صوت است كه با طرب آميخته شود.

از اين عبارت استفاده مى‌شود كه غنا مطلق صوت طرب‌آور است. از اين رو تعريف