عبدالملك بن ربيع برايم نقل كرد كه شافعى گفته است:مقصود از تغنى به قرآن، تلاوت قرآن به همراه حزن و نازك كردن صدا هنگام تلاوت است. چنان كه اين ادعا در روايت ديگر تبيين شده است: زيّنوا القرآن بأصواتكم؛با آواى خودتان قرآن را زينت بخشيد. ابوعبيده، تغنى به قرآن را همين طور تفسير كرده است.

ازهرى از شافعى نقل كرده كه او غنا را به نازك كردن صدا و محزون خواندن تفسير كرده است. همين تفسير در نهايه ابن‌اثير نيز از شافعى نقل شده جز آن كه مى‌گويد:

شافعى بر اين باور است كه معناى تغنى به قرآن زيبا خواندن و نازك كردن آوا هنگام قرائت قرآن است.

در صحاح آمده است:

غنا به معناى سماع و آوازخوانى است و جاريه مسمعه يعنى كنيز آوازخوان.

سماع در اقرب‌الموارد به غنا تفسير شده است :

هر آواى خوشى كه گوش از شنيدن آن لذت ببرد سماع است، گويى: باتوافى لهو و سماع؛ شب را با لهو و غنا به سر بردند.

در قاموس آمده است:

غناء ـبر وزن كساءـ به معناى آوا است و آن چيزى است كه مايه طرب باشد.

در المنجد نيز چنين معنا شده است. در اقرب‌الموارد گويد:

(٢٨) حاكم در مستدرك گويد: بخارى و مسلم در صحاح خود از ابوهريره از پيامبر اكرم(ص) نقل كرده‌اند كه فرمود: «ما أذن الله لشئ ما أذن لنبى يتغنى بالقرآن.» (ج١، ص٥٧٠) و در سنن بيهقى در باب «تحسين الصوت بالقرآن والذكر» به نقل از صحيح بخارى همين روايت را نقل كرده است. (ج١٠، ص٢٢٩) و در صحيح مسلم از ابوهريره آمده است: «ما اذن الله لشى‌ء كأذنه لنبيّ يتغنى بالقرآن.»