مى‌فرمايد: هيچ اشكالى ندارد كه كلمه «وضو» اطلاق شود بر مجموعه‌اى كه بعضى از آنها از اجزاى وضو است و بعضى ديگر خارج از وضو به اعتبار اين كه از لوازم نزديك شيء است يا از مقدّمات آن و اين متعارف است. در اين رابطه بحث را شيخ مفيد(ره) با فقيه حنفى ادامه مى‌دهد تا اين كه فقيه حنفى از جواب باز مى‌ماند.

٢ . اين حديث متعارض است با حديث ديگر از رسول خدا(ص):

قام على سباطة قوم قائماً، ثمّ استدعى ماء فجائه بعض اصحابه باداوة فيها ماء، فاستبرأ وغسل وجهه وذراعيه، ومسح برأسه ومسح برجليه وهي في النعلين. (٦٠)

روشن است اين حديث با آن حديث در تعارض است؛ زيرا اين حديث تصريح مى‌كند كه حضرت پاهايش را مسح نمود.

علاوه بر اين حديثى كه شما نقل كرديد به گونه ديگر نيز نقل شده:

إنّ النبي(ص) توضّأ بالماء ثلاثاً ثم غسل رجليه وقال: هذا وضوء لايقبل الله الصّلاة إلا به... (٦١)

اين حديث تصريح دارد كه حضرت بعد از وضوء پاهايش را شست. (نه در وسط وضو)

خلاصه: اين مناظره به همين شيوه ادامه پيدا مى‌كند تا اين كه در آخر فقيه حنفى نمى‌تواند به اين اشكال شيخ مفيد هم جواب دهد.

٤. خلاصة الايجاز في المُتعة (٦٢)

مرحوم شيخ مفيد كتابهاى متعدّدى را در متعه نوشته كه يكى از آنها الموجز في المتعة است. بحث در اين است كه:

(٦٠) ص٢٥ همين كتاب. مصنّفات شيخ مفيد، ج٩.
(٦١) مصنّفات شيخ مفيد،ج٩، ص٢٥.
(٦٢) همان، ج٦.