ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٦٧ - آدم در جايگاه پر رفاه و آسايش قرار مى گيرد ، و به او توصيه مى شود كه از شيطان و عداوتش بر حذر باش

دستور سجده به آدم پس از تعليم همهء حقايق به او بوده است ، دليل شدّت وقاحت و پليدى شيطان مى باشد كه با ديدن آن عظمت فوق العاده از سجده به آدم تخلف ورزيده است .
اگر فرض كنيم كه شيطان از آدم جز گلپاره اى نديد و مزيت محسوسى را در آدم مشاهده نكرد ، او كه خدا را مى شناخت و ضرورت اجراى فرمان الهى را مى دانست ، بنا بر اين موضوع فرمان هر چه بوده باشد ، مى بايست او اطاعت امر نمايد .
باز فرض مى كنيم كه شيطان مانند بعضى از ساده لوحان تا امتياز محسوس را نمى ديد ارزشى به آن قائل نبود ، لذا به آدم سجده نكرد ، با اين حال پس از بروز سلسلهء فرزندان آدم و آشكار شدن امتيازات خيره كنندهء آنان چرا به تكبر خود اصرار مى ورزد و لجاجت مى كند و به جاى ندامت و توبه ، به گمراهى خود ادامه مى دهد < شعر > گفت انظرنى الى يوم الجزا كاشكى گفتى كه تب يا ربنا < / شعر > ١٠١ - ثمّ اسكن سبحانه آدم دارا ارغد فيها عيشه و آمن فيها محلَّته و حذّره ابليس و عداوته ( سپس خداوند سبحان آدم را در جايگاهى كه معيشتش را بىرنج و تلاش بدست مى آورد ، سكونت داد و محل زندگى او را ايمن فرموده و او را از شيطان و خصومت نابكارانه اش بر حذر داشت ) .
آدم در جايگاه پر رفاه و آسايش قرار مى گيرد ، و به او توصيه مى شود كه از شيطان و عداوتش بر حذر باش احاديث معتبرى وارد شده است كه آدم در بهشت دنيوى زندگى مى كرده است ، نه بهشت اخروى ابدى كه مقام هميشگى است و بدون انجام تكليف و تكامل نمى توان وارد آن گشت .
يعنى در جايگاهى با صفا و پر نعمت و آسايش كه بدون مشقت و زحمت مى توانست به زندگى خود ادامه بدهد . ممكن است گفته شود :