ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٧٦ - ٨ - رابطهء عبوديت

موضوعى خطبه‌هاى بعدى مطرح خواهد گشت .
٩ - رابطهء ملكوتى
٩ - رابطهء ملكوتى ( فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِه مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ وَإِلَيْه تُرْجَعُونَ ) [١] .
( پاكيزه خداوندى كه ملكوت همهء اشياء به دست او است و بسوى او بر مى گرديد ) .
در تفسير ملكوت مطالب زيادى گفته شده است . مى توان يك معناى كلَّى و جامع از همهء آنها را به اين مفاد در نظر گرفت : روى ماوراى طبيعى اشياء ، به - توضيح اين كه عالم هستى مانند « من » انسانى دو روى دارد : يك - روى خلقت عينى كه عالم خلق نيز گفته مى شود ، چنانكه روى مجاور طبيعت « من » را سطح طبيعى آن مى گويند .
دو - روى امر و ماوراى خلقت عينى كه در « من » سطح عميق و به اصطلاح ابن سينا « روى به برسو » گفته مى شود .
روى امر عالم هستى كه مانند بنياد و روح عالم است ، ملكوت آن است كه بيان كنندهء رابطهء مالكيت مطلقهء الهى با روى ماوراى طبيعى نيز مى باشد . اين رابطه تصورات بعضى از فلاسفه را كه گمان مى كنند : خدا سلطه اى بر اصول و بنياد اصلى هستى ، مانند هيولى و غيره ندارد ، باطل و مردود مى شمارد . خلاصه - اين رابطه بيانكنندهء سلطهء مطلقهء خداوندى بر همهء سطوح و اصول بنيادين عالم هستى مى باشد .
١٠ - رابطهء نورى
١٠ - رابطهء نورى يكى از آن آيات كه رابطهء خدا را با هر دو نوع موجود ( انسان و جهان ) با يك تشبيه بيان نموده است ، آيه نور است .
توضيحى در بارهء آيهء نور براى درك رابطهء خدا با انسان و جهان
توضيحى در بارهء آيهء نور براى درك رابطهء خدا با انسان و جهان * ( الله نُورُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ مَثَلُ نُورِه كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا

[١] يس آيهء ٨٣ و مضمون در المؤمنون آيهء ٨٨ .