ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٦٨ - آدم در جايگاه پر رفاه و آسايش قرار مى گيرد ، و به او توصيه مى شود كه از شيطان و عداوتش بر حذر باش

چرا خداوند سبحان آدم را اولا در بهشت سكونت داد و سپس به زمين فرود آورد براى پاسخ از اين سؤال همان گونه كه علامهء طباطبائى در تفسير خود بيان كرده‌اند ، بايستى جريان داستان آدم را به اين ترتيب توضيح داد : ١ - آدم براى زندگى در روى زمين آفريده شده بود : ( وَإِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ ) [١] .
( من در روى زمين خليفه اى قرار مى دهم ) .
٢ - خداوند براى نشان دادن شايستگى آدم به خلافت در روى زمين [ به فرشتگان ، ] كليهء حقايق را به آدم تعليم مى نمايد و دستور سجده به آدم را صادر مى كند .
٣ - آدم را در بهشت سكونت مى دهد و نخستين تكليف را كه نزديك نشدن به آن درخت است ، به آدم متوجه مى سازد .
آدم در اين مرحله براى اولين بار با پديدهء تكليف و اين كه بايستى آن را با آگاهى و اختيار انجام بدهد روبرو مى گردد . لذا مى توان گفت : حسّاسترين موقعيت آدم در بهشت در همين مرحله بوده است كه موضوع تعهد و مسئوليت شروع مى گردد .
٤ - مرحلهء مجازات تخلف از تكليف كه بوسيلهء مشاهدهء اعضاى پنهان شده انجام مى گيرد .
٥ - ورود به زمين كه جايگاه تكاپو و تلاش و مشقت و رنج براى تكامل با احساس تكليف و انجام آن مى باشد .
اين مراحل پنجگانه كه مسير آدم را تا شروع خلافت در روى زمين تعيين مى كند ، مطابق حكمت بالغهء الهى تنظيم شده است كه « آدم » به مجرد گشودن چشم باين دنيا ، با ناگوارىها و مشقتها روبرو نشود ، و مقدارى از زمان را با محيط پيرامون خود كه جايگاه پر رفاه و آسايش بوده است انس و الفت بگيرد ، زيرا

[١] البقرة آيه ٣٠ .