ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٦ - ستايش مطلق شايسته خدائيست كه در عواطف كرمش غوطه وريم

لذا بايد گفت : خدا است كه بخشنده هر سود و امتياز و منتفىكننده هرگونه رويدادهاى سخت و ناگوار است . از طرف ديگر كدامين لحظه از زندگى را مى توان در نظر گرفت كه با نظر به ارتباط حيات با همه اجزاء و قوانين هستى لحظه بعدى را با جبر و ضرورت قاطعانه دنبال خود بكشد و آن لحظه را چنان بسازد كه هر چيزى را كه بخواهد براى آن لحظه سودبخش بوده باشد در اين مسئله بسيار با اهمّيّت نبايد فريب رابطه « علَّيّت » را كه ما آنرا انتزاع نموده و تا اعماق سطوح هستى گسترش مى دهيم ، بخوريم .
آرى ، هيچ معلولى بدون علَّت در اين جهان هستى بوجود نمى آيد ، ولى علَّت چيست آيا يك رودخانه كه آب در آن بجريان افتاده است ، علَّت بوجود آورنده آب است يا رودخانه گذرگاه آن است حتما رودخانه گذرگاه آب است نه علَّت بوجود آورنده آن و آنگهى علَّيّت علَّتها يعنى مثلا اين كه بايد نطفه انسان حركت كند و انسان را توليد نمايد بكدامين عامل وابسته است .
١٢ ، ١٧ - أحمده على عواطف كرمه و سوابغ نعمه و أومن به أوّلا باديا و أستهديه قريبا هاديا و أستعينه قاهرا قادرا و أتوكَّل عليه كافيا ناصرا ( سپاسگزار خدا هستم بر عواطف كرم خداونديش و بر نعمتهاى كاملى كه بر ما عنايت فرموده است . ايمان به آن ذات اقدس مى آورم كه موجود اوّل و بىسابقه است و هدايت از او مى جويم كه به من نزديك است و هدايتم از او است . يارى از او مى طلبم كه پيروز مطلق است و قادر ( على الاطلاق ) توكَّل به او مى نمايم كه كفايت و يارى از او است ) .
ستايش مطلق شايسته خدائيست كه در عواطف كرمش غوطه وريم كسى كه با مشاهده آن همه عواطف و الطاف و مراحم خداوندى در صدد