«فَلَمَّا فَصَلَ طالُوتُ بِالْجُنُودِ قالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قالُوا لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ» [١]

و چون طالوت بالشكريان خود بيرون‌شد، گفت: «خداوند شما را به‌وسيله رودخانه‌اى خواهد آزمود. پس هركس از آن بنوشد از [پيروان‌] من نيست، و هركس از آن نخورد، قطعاً او از [پيروان‌] من است، مگر كسى كه با دستش كفى برگيرد.» پس [همگى‌] جز اندكى از آنها، از آن نوشيدند. و هنگامى كه [طالوت‌] با كسانى كه همراه وى ايمان آورده بودند، از آن [نهر] گذشتند، گفتند: «امروز ما را ياراى [مقابله با] جالوت و سپاهيانش نيست.» كسانى كه به ديدار خداوند يقين داشتند، گفتند: «بسا گروهى اندك كه بر گروهى بسيار، به اذن خدا پيروز شدند؛ و خداوند با شكيبايان است.»

علاوه بر اين رهبران خدايى هنگام آگاه ساختن يارانشان بر پيش آمدها و دشوارى‌ها و سختى هايى كه در مسير سرنوشت خواهند ديد، باب درجات عالى، منزلت‌هاى والا و پاداش‌هاى خداى تبارك و تعالى را، مادامى كه بر پيمودن راه جهاد فى سبيل الله استوار باشند، به روى آنان مى‌گشايند.

كسى كه جزئيات حركت امام حسين عليه السلام را مورد تأمل قرار دهد درمى‌يابد كه آن حضرت در مدينه، در راه مكه، و در مكه و در منزلگاه‌هاى راه مكه- عراق پيوسته خبر از شهادت خويش مى‌داد؛ و بدين وسيله كاروان حسينى را از دنياخواهان غربال مى‌كرد.

حتى ياران برگزيده و خالص خويش را نيز در معرض آزمايش قرار داد؛ تا با نشان دادن ثبات قدم، درجات بلندشان نزد خداوند بالاتر رود. اين چنين بود كه ياران آن حضرت در شب عاشورا، جايگاه خود در بهشت را نيز ديدند؛ و در فرداى وحشتزاى آن روز،

[١] بقره (٢)، آيه ٢٤٩.