با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٤٢ - ٣ - كوفيانى كه در مكه به آن حضرت پيوستند

عبدالرحمن و عمارة بن عبيد سلولى را نيز با او همراه كرد؛ و اين يكى از هيأت‌ها بود.

سپس عبدالرحمن نزد حضرت بازگشت و در زمره يارانش بود. [١]

مامقانى گويد: وى يكى از كسانى بود كه حسين عليه السلام با مسلم به كوفه فرستاد. چون كوفيان بى‌وفايى كردند و مسلم كشته شد، عبدالرحمن از كوفه نزد حسين عليه السلام بازگشت و همراهش بود تا آنكه به شرف شهادت و درود امام عليه السلام در دو زيارت ناحيه مقدسه و رجبيه نايل آمد. [٢]

بنابراين عبدالرحمن بن ارحبى دو بار به امام عليه السلام پيوست. يك بار در مكه و بار دوم پس از خروج‌از مكه. زيراكه قتل مسلم در اوايل خروج امام از آن شهر به عراق صورت پذيرفت.

چون روز دهم فرا رسيد، با ديدن اوضاع اجازه ميدان خواست و حسين عليه السلام اجازه فرمود. او پيش رفت و شمشير ميان قوم نهاد و اين رجز را مى‌خواند:

صبراً على الاسياف والاسنة صبراً عليها لدخول الجنة

بر شمشيرها و نيزه‌ها شكيبايى مى‌ورزم، شكيبايى مى‌ورزم، براى ورودبه بهشت‌

او پيوسته جنگيد تا به شهادت رسيد. خدايش از او خشنود باد. [٣]

در زيارت ناحيه مقدسه آمده است: «السلام على عبدالرحمن بن عبدالله بن الكدر الارحبى» [٤] ولى در زيارت رجبيه سلام اين‌گونه وارد شده‌است: «السلام على‌عبدالرحمن بن عبدالله الازدى». [٥] ظاهراً اين دو يكى هستند. زيرا در كربلا جز يك تن كه نامش عبدالرحمن بن عبدالله بوده است، حضور نداشته است. دقت كنيد!

[١] ر. ك. ابصار العين، ص ١٣١- ١٣٢.

[٢] تنقيح المقال، ج ٢، ص ٤٥. ولى شوشترى يادآور شده است كه تاريخ بازگشت عبدالرحمن ارحبى نزد امام عليه السلام، دراينكه پيش‌يا پس‌از قتل مسلم بوده‌است، بر وى معلوم‌نيست. (ر. ك. قاموس‌الرجال، ج ٦، ص ١٢٣).

[٣] ابصار العين، ص ١٣٢.

[٤] الاقبال، ج ٣، ص ٧٩.

[٥] بحار، ج ٩٨، ص ٣٤٠.