با کاروان حسینی - ت بینش - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٣٩ - تلاش عبدالله بن جعفر رضى الله عنه

تاريخ درباره تحرك عبدالله بن جعفر در دوران قيام حسينى جز در سه قضيه چيزى ننوشته است:

يكم: نوشتن نامه‌اى كه از مدينه براى امام عليه السلام به مكه فرستاد. وى اين نامه را در هنگامى نوشت كه در ميان ساكنان مدينه اين خبر پيچيده بود كه امام حسين آهنگ رفتن به عراق را دارد (به روايت الفتوح) يا آنكه پس از خروج از مكه براى آن حضرت فرستاد (طبق روايت طبرى).

دوم: ميانجيگرى ميان حكمران وقت مكه و مدينه يعنى عمرو بن سعيد اشدق و ميان امام عليه السلام، اندكى پس از خروج حضرت از مكه.

سوم: فرستادن دو پسرش، محمد و عون، براى يارى امام عليه السلام.

در قضيه نامه، روايت الفتوح مى‌گويد: ... خبر به مدينه رسيد و مردم مطلع شدند كه حسين عليه السلام آهنگ رفتن به عراق دارد. به دنبال آن عبدالله بن جعفر طيار به آن حضرت نوشت:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ^. به حسين بن على، از عبدالله بن جعفر. اما بعد، تو را به خدا سوگند مى‌دهم كه از مكه خارج نگردى. من از كارى كه آهنگ آن را دارى بر تو بيمناكم و ترس آن دارم كه خود و خاندانت در آن به هلاكت برسيد. اگر تو كشته گردى بيم آن دارم كه نور زمين خاموش‌گردد زيرا تو روح هدايت و اميرِمؤمنانى. به‌سوى عراق شتاب مكن.

من از يزيد و همه بنى‌اميّه براى تو و مال و فرزندان و خاندانت امان مى‌گيرم. والسلام.» [١]

[١] الفتوح، ج ٥، ص ٧٤؛ مقتل خوارزمى، ج ١، ص ٣١١- ٣١٢، به نقل از الفتوح با اندكى تفاوت.