تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٧٦

آسمان در آغاز از او بوده و پس از نابودى بار ديگر او را به زندگى بازمى‌گرداند، چنين نبوده باشد؟! إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ- او است كه آفرينش را آغاز مى‌كند و بار ديگر آن را اعاده مى‌كند.» [١٤] خدا به سرعت مردم ساكن زمين را به آنچه كرده‌اند نمى‌گيرد و عذاب نمى‌دهد، و از بسيارى از بديهاى ايشان در مى‌گذرد، زيرا كه آنان را دوست مى‌دارد و گناهانشان را مى‌پوشاند.

وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ- و او چشم پوش و آمرزنده و دوستدار است.» [١٥] و دوستى او نسبت به مؤمنان و آمرزش او نسبت به گناهان بندگانش به سبب عزت و قوت او است.

ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ- آن خداوند با عرش بزرگوار و بزرگ نام.»/ ٤٧٩ خواه‌ الْمَجِيدُ را به ضمّه بخوانيم تا صفتى براى پروردگار باشد، يا به كسر تا همچون صفتى براى عرش در نظر گرفته شود، تفاوتى پيدا نمى‌كند، بدان جهت كه عرش او همان هيمنه و سلطنت او است، و آن يكى از نامهاى نيكوى او و صفتى از صفات كريمه او است.

[١٦] و چگونه ممكن است كسى كه هر چه مى‌خواهد مى‌كند بدون آن كه گرفتار رنجى شود، سلطانى بزرگ نبوده باشد؟

فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ- همه آن كند كه خود خواهد.» اراده خدا صفت قدرت مطلقه او است، و اين آيه بر آن دلالت دارد كه هيچ چيز اراده او را محدود نمى‌كند، پس اراده او، بدان گونه كه پيشوايان فلاسفه يونان گمان مى‌كردند و سپس اين فكر به جهودان سرايت كرد و گفتند يَدُ اللَّهِ مَغْلُولَةٌ دست خدا بسته است»، قديم نيست! سبحان اللَّه؟! چگونه مى‌تواند در آغاز توانا باشد و در پايان ناتوان؟! و آيا مى‌شود خداوند متعال را به اول و آخر وصف كرد تا متغير باشد؟! بازتاب اين صفت بر ما- افراد بشر- بايد آن باشد كه پيوستگى نعمتهاى‌