روايتى اشاره به احتمال دوم دارد كه علامه طوسى در التهذيب از آن ياد كرده است: امام صادق (ع) درباره نماز پيامبر (ص) گفت: «وسيله تطهيرى مى‌آورد و سرش را با سرپوشى مى‌پوشاند و مسواك خويش را زير بستر خود مى‌نهاد و آن اندازه كه خدا مى‌خواست به خواب مى‌رفت، و چون بيدار مى‌شد، مى‌نشست و سپس چشم خود را براى ديدن آسمان به گردش در مى‌آورد، و آياتى از آل عمران را مى‌خواند إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ ...؛ آن گاه دندانهاى خود را مسواك مى‌زد و به طهارت مى‌پرداخت و پس از آن به مسجد روانه مى‌شد و چهار ركعت نماز مى‌گذاشت كه ركوع آن به اندازه قرائت آن، و سجود آن به اندازه ركوع آن بوده؛ چندان در ركوع بود كه گفته مى‌شد: چه وقت سر از ركوع بر خواهد داشت؟ و چندان در سجود باقى مى‌ماند كه گفته مى‌شد: چه وقت سر از سجده بر خواهد داشت؟ سپس به بستر خويش باز مى‌گشت و تا آن اندازه كه خدا مى‌خواست به خواب مى‌رفت؛ پس از آن بار ديگر بيدار مى‌شد و مى‌نشست و به تلاوت آيات قرآن مى‌پرداخت، و بعد از آن به نگريستن به آسمان و مسواك كردن و تطهير مشغول مى‌شد و به مسجد مى‌رفت، و چهار ركعت نماز همچون بار اول مى‌گزارد، و پس از آن به بستر باز مى‌گشت و تا آن اندازه كه خدا مى‌خواست به خواب مى‌رفت؛ سپس بيدار مى‌شد و مى‌نشست و به خواندن آياتى از آل عمران مشغول مى‌شد، و چشم را به ديدن آسمان وا مى‌داشت، و پس از مسواك كردن و تطهير به مسجد مى‌رفت و نماز وتر مى‌گذاشت و به خواندن دو ركعت مشغول مى‌شد (يعنى دو ركعت نماز شفع يا نافله سپيده دم) و آن گاه براى گزاردن نماز صبح خارج مى‌شد». [٧٠] اصحاب خالص رسول (ص) از گروه اول مسلمانان/ ٤١ همچون او عمل مى‌كردند، بدان سبب كه خدا او را اسوه مؤمنان قرار داده بود. و آيه قرآن معنى «معيّت» يعنى با پيامبر بودن را آشكار كرده و گفته است كه مقصود از آن وابستگى دينى و اجتماعى ظاهرى نسبت به راهنمايى پيامبر و روش او نيست، بلكه صحبت‌

[٧٠] - نور الثقلين، ج ١، ص ٤٢٢.