تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٤ - شرح آيات

[٩] علاقه تو به پروردگارت مى‌بايستى چگونه بوده باشد؟ آيا بايد سركشى و طغيان بوده باشد يا تسليم؟ حقيقت آن است كه بيشتر مردمان به سوى طغيان و تمرد تمايل پيدا مى‌كنند كه با دروغ شمردن پاداش روز جزا آغاز مى‌شود، و اين از بزرگترين سببهاى غرور است، و هر كس به جزا ايمان داشته باشد، از خشم پروردگار بر كنار مى‌ماند.

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِالدِّينِ‌- آگاه باشيد كه اين شماييد كه به روز شمار كافر مى‌شويد و به كيفر و جزا را دروغ مى‌شماريد.» اين تكذيب هرگز با نعمتهاى الاهى كه قدرت و حكمت پروردگار آنها را در دسترس ما قرار داده است، تناسب ندارد.

[١٠] آيا آدمى با تكذيب از هول و هراس ساعت قيامت يا مسئوليت در برابر كارهايش مى‌تواند خلاص شود؟ به تعبير ديگر: آيا اگر مرگ را دروغ بدانم نخواهم مرد، يا اگر وجود بيمارى را تكذيب كنم از شرّ بيمار شدن آسوده مى‌شوم؟

نه چنين است، بلكه بر عكس تكذيب به خودى خود جرمى بزرگ است كه براى آن عذابى بزرگ مقدر شده است، و آن كليد گونه‌هاى مختلف شر و بدكارى است، از آن روى كه آدمى را فريب مى‌دهد و او به رشته‌اى از معاصى مى‌پردازد بى آن كه بازدارنده‌اى از ضمير يا اندرز دهنده‌اى از عقل او را از اين گونه كارها باز دارد ... و همه بدكاريها در نامه عمل او ثبت مى‌شود و بايد در خصوص آنها حسابى سخت پس دهد.

وَ إِنَّ عَلَيْكُمْ لَحافِظِينَ‌- و بر شما محافظانى گماشته شده است.» هر عملى را كه انسان مرتكب شود، يا كلامى را كه بر زبان آورد، يا آنچه را كه بر دلش بگذرد، اين حافظان و نگاهبانان حفظ مى‌كنند؛ و پروردگار ما گفته است ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ- گفته‌اى را تلفظ نمى‌كند جز آن كه در كنار او نگاهبانى آماده است». [٦]