تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٨٥ - شرح آيات
بايد از ميان برود.
در آن هنگام كه آسمان شكافته شود، خرسنگهاى عظيمى كه از پراشيدن ستارگان به وجود آمده، بر زمين فرو مىريزد، پس واى بر كسى كه در آن روز در حمايت سپر تقوا و پرهيزگارى قرار نگرفته و از حضور در سايه عرش الاهى برخوردار نبوده باشد! [٢] حوادثى عظيم در تاريخ جهان صورت گرفته، همچون انفجار هولناكى كه بنا بر بعضى از نظريههاى علمى پيش از حدود ١٥ ميليارد سال پيش از اين واقع شده و بعضى از آلات علمى بسيار حساس توانسته است بازتابى از آن را در اطراف جهان كشف كند ... و شك نيست كه اين حوادث تكرار پيدا مىكند، بدان سبب كه عوامل آنها هنوز وجود دارد، ولى علم امروز ما به آن اندازه نيست كه بتوانيم چگونگى و زمان تجديد آنها را دقيقا پيشگويى كنيم؛ ولى، وحى الاهى به ما خبر مىدهد كه نظام وجود منظومه شمسى كه ما اكنون در آن زندگى مىكنيم، فرو خواهد ريخت، و اين كه نظام ديگر منظومهها و كهكشانها نيز سرنوشت مشابهى خواهد داشت، به نظر بعضى از مفسران از آيهاى دستگير ما مىشود كه مىگويد
وَ إِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ- و در آن هنگام كه ستارگان فرو ريزند.» گفتند: كواكب به معنى همه ستارگان است، و معنى انتثار پراكنده شدن و فرو ريختن آنها. ولى احتمال آن هست كه اين امر تنها مخصوص به منظومه ما و ستارگان آن بوده باشد، از آن جهت كه سخن درباره آن است، و خدا دانا است.
[٣] رابطه پراكنده شدن ستارگان با شكافتن آسمان چگونه است؟ آيا منظومه ما در زير فشارى عظيم قرار مىگيرد كه سبب از هم پاشيدن آن و انتشار ستارگان مىشود، يا اين كه از ميان رفتن جاذبه و گرانش سبب از بين رفتن تعادل دقيقى مىشود كه اكنون در آن زندگى مىكنيم، يا چيزى ديگر سبب اين حادثه مىشود؟ در اين باره چيزى نمىدانيم، ولى آنچه از خلال نصوص دستگير ما مىشود، اين است كه تكان سختى سراسر آفرينش را به لرزه در مىآورد،/ ٣٨٣ و درياها، پس از آتش گرفتن منفجر مىشوند.