تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٧٢ - شرح آيات

/ ٣٦٩ خدا او را مأمور اداره كردن ملأ اعلى قرار داده و بنا بر اين در آن جا فرمان او را مى‌برند، و به همين گونه امين است و اگر امين نمى‌بود اين كار بزرگ بر عهده او قرار نمى‌گرفت، و از نشانه‌هاى امانت او- عليه السلام- يكى آن است كه خدا را در هيچ چيز نافرمانى نكرده، و چگونه مى‌تواند چنين باشد در صورتى كه از جمله كسانى است كه پروردگار درباره او چنين گفته است لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ‌. [١٥] شايد در اين تأكيد ردّى بر گفته آن كسان بوده باشد كه به گمان ايشان فرشتگان دختران خدايند، و بنا بر اين در مقابل كارهايى كه انجام مى‌دهند مسئوليتى ندارند، و اين اعتقاد اعراب جاهلى پيش از اسلام بود كه فرشتگان را شفيعان خود در نزد خدا تصور مى‌كردند، و ريشه پرستيدن بتان ايشان كه آنها را رمزى از فرشتگان تصور مى‌كردند، از همين اعتقاد برخاسته بود.

[٢٢] و در آن صورت كه نيرومندى رسالت از جانب خدا و به ميانجيگرى فرستاده‌اى بزرگوار در نيرومندى و كرامت آن رسول تجلى پيدا كند، آن كس كه وسيله دريافت اين پيام رسالت است در اوج حكمت و معرفت قرار دارد، و اين خود تفسيرى از گفته رسول است كه: مردمان چون نمى‌توانند حقايق غيبى را بفهمند و بپذيرند، آن رسول را ديوانه مى‌پندارند؛ هرگز چنين نيست ... او فرستاده‌اى بزرگ است كه مقامى عالى و شرفى عظيم دارد، و كسانى كه به او كفر مى‌ورزند نمى‌فهمند.

مى‌خواهد، و رسول پس از ترك كردن عادات جانشينهاى بهترى براى آنها قرار مى‌دهد، و ديوانه بدون هيچ هدفى صاحبان سلطه را