تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٣ - شرح آيات

مى‌شوند، بر همان سان كه فرشتگان بالهاى خود را در هنگام فرود آمدن با وحى بر زمين در جو پراكنده و گسترده مى‌سازند، [٩] يا كتابها و نامه‌هاى عمل از جانب خدا باز و گسترده مى‌شود، [١٠] يا رحمت و عذاب او انتشار پيدا مى‌كند، يا در روز محاسبه قيامت چنين حادثه‌اى پيش مى‌آيد. [١١] فَالْفارِقاتِ فَرْقاً- سپس جدا كننده‌هاى به صورتى از جدا كردن.» گفته‌اند: مقصود بادهايى است كه در ابر سبب پراكندگى مى‌شوند و آن را نابود مى‌كنند (پس از جمع و متراكم شدن ابر، تا در نتيجه آن باران متوقف و خورشيد آشكار شود و چهره آسمان پس از مدتى ناپيدايى بار ديگر نمايان گردد) به گفته مجاهد، [١٢] به همان گونه كه فرشتگان با آيات و وحيى كه همراه خود از جانب خدا براى فرستادگان او مى‌آورند، سبب پيدا شدن جدايى و فرق ميان حق و باطل مى‌شوند. چنين است در التبيان‌ [١٣] و التفسير الكبير. [١٤]/ ٢١٤ فَالْمُلْقِياتِ ذِكْراً- و سپس سوگند به (آن فرشتگان) كه قرآن و ذكر را (بر دل و گوش پيامبران) القا مى‌كنند.» فرشتگان رسالتهاى خدا را به پيامبران مى‌رسانند، ولى تنها فرشتگان نيستند كه ما را از طريق بيم دادن و عذر پذيرفتن به ياد خدا مى‌اندازند، بلكه بادها نيز عملى از اين گونه دارند، و فرقى ميان آن نيست كه بادهاى عذاب باشد يا بادهاى رحمت، و باران نازل شده بر اثر وزيدن بادها نيز خود ذكرى بزرگ است، زيرا كه با فرو ريختن باران بر زمين و روييدن و رشد كردن رستنيها پس از آن ما را به ياد روز رستاخيز مى‌اندازد، و اين انديشه دليل مقارن بودن فراوان ذكر قرآن و رسالتهاى‌