تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢١ - شرح آيات
آنچه را كه بخواهد پراكنده مىسازد»، [٢] و در همان جا آمده است كه: مردى به سوى على (ع) آمد و پرسيد: العاصفات عصفا چيست، و او گفت: بادها.
دوم: مقصود از آنها فرشتگان است، و «عرفا» به آن تفسير شده است كه پيامآور امر به معروف و نهى از منكر خدايند، [٣] و به قولى: پيامبران و فرستادگانند كه حامل وحى مشتمل بر هر كار خير و معروف بودهاند، پس در اين شك نيست كه با لا اله الا اللَّه فرستاده شده بودهاند كه اين خود كليد هر خير و نيكى و معروف است. [٤]/ ٢١٢ به نظر من مىشود و گفته را با يكديگر جمع كرد و گفت: هنگامى كه دانستيم كه بر بادها فرشتگانى موكلند كه آنها را مىرانند و به فرمان خدا بر آنها بانگ مىزنند، و اين كه فعل به صورت مبنى بر مجهول آن، مىتوانيم بگوييم كه ظاهر آيات مربوط به بادها و باطن آن مربوط به فرشتگان است، و اما آنچه پس از آن در خصوص القاء ذكر در سياق آمده، قابل آن است كه به بادها و فرشتگان هر دو تأويل شود، پس اگر «المرسلات» را ملائكه تصور كنيم، وحى خدا و آيات او را به انبيا القا مىكنند و سپس به مردم، و اگر به بادها تأويل كنيم، اين بادها مايه فرو ريختن باران مىشود كه خود تذكره و يادآورى براى مردم است.
ممكن است گفته شود كه الْمُرْسَلاتِ عُرْفاً به معنى بادهايى است كه به صلاح و خير مردمان عمل مىكنند، يعنى فرستاده شدگانى به شمار مىروند كه مردم آنها را مىشناسند، و به سبب بارانى كه از آنها به دست مىآيد خواستار آنها محسوب مىشوند.
به هر صورت اجمال اين كلمات ما را بر آن مىدارد كه حقايق را به يكديگر بپيونديم و ميان بادهاى فرستاده شده همراه با باران و بركت و فرشتگان موكل بر آنها يا فرستاده شدگان همراه با رسالت و پيغام تمايزى قايل نشويم، بدان جهت كه
[٢] - الدر المنثور، ج ٦، ص ٣٠٣.
[٣] - مجمع البيان، ج ١٠، ص ٤١٥.
[٤] - التفسير الكبير، ج ٣٠، ص ٢٦٧.