تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٢٠ - شرح آيات
فرشتگان موكّل بر آنها و به عذرها و تهديدهايى كه در برابر ما قرار مىدهند كه
وعده خدا صورت وقوع پيدا خواهد كرد.
بدين گونه كلمات سوگندى كه در تفسير و تأويل آنها اختلاف وجود دارد، در آغاز اين سوره به دنبال يكديگر آمده است، و تأويل آنها هر چه باشد، به اين حقيقت بزرگ به همان گونه وابستگى دارد كه گواه حاضر به غايب مورد انتظار، و همچون وابستگى حجّتها به حقايق، و مقدمات با آنچه پس از آنها اتفاق مىافتد ... و همچنين است درباره ديگر سوگندهايى كه در ذكر حكيم آمده و از ارتباط مقدمه با آنچه پس از آن مىآيد خبر مىدهد./ ٢١١ آرى. گاه از ارتباط بعضى از آنها با بعضى ديگر آگاهى نداريم، ولى با تدبر ژرف مىتوانيم آن را پيدا كنيم.
وَ الْمُرْسَلاتِ عُرْفاً- سوگند به فرستاده شدههاى پى در پى يكديگر.» در تأويل «المرسلات» دو رأى اساسى وجود دارد
اول: به معنى بادها است؛ در مجمع البيان چنين آمده است: و المرسلات يعنى بادها كه همچون يال اسب در پى يكديگر فرستاده شوند. بنا بر آنچه از ابن مسعود و ابن عباس و مجاهد و قتادة و ابو صالح روايت شده است، و بنا بر اين «عرفا» منصوب بر حال بودن است همچون در اين گفته كه: جاءوا اليه عرفا واحدا يعنى به حالت پياپى نزد او آمدند. [١] معتقدان به اين نظر به گفته رسول اللَّه (ص) استدلال كردند كه: «شماره بادها هشت است: چهار تا از آنها عذاب است، و چهار ديگر رحمت؛ نامهاى عذاب آنها چنين است: عاصف و صرصر و عقيم و قاصف، و نامهاى رحمت اينها است: الناشرات و المبشّرات و المرسلات و الذّاريات؛ خدا مرسلات را مىفرستد كه از آنها ابرها برانگيخته مىشود، سپس مبشّرات را مىفرستد كه ابرها را از جا مىكند، و آن گاه الذاريات را مىفرستد كه ابرها را با خود حمل مىكند و از آنها باران چنان روان مىشود كه شير از پستان شتران ماده پر شير كه آنها را لواقح مىگويند، و آن گاه ناشرات را مىفرستد كه
[١] - مجمع البيان، ج ١٠، ص ٤١٥.