در پرتو حديث - مسعودی، عبدالهادی - الصفحة ٣٥٤

كتاب هاى متعددى ، مانند الدروس ، البيان ، اللمعة ، الذكرى در فقه و العقيدة الكافية و تفسير الباقيات الصالحات در عقايد و المزار و الاربعون حديثاً در دعا و حديث ، روى آورد. برخى از كتاب هاى فقهى او ، تا اكنون نيز زنده و محور بحث هاى حوزه هاى علميه است ، مانند اللمعة الدمشقية و القواعد والفوائد و در حديث نيز ، عده بسيارى از عالمان ، نزد او به قرائت كتاب هاى حديثى پرداختند. [١] شهيد اول ، با اندوخته هاى علمى خود ، توانست بر هر دو حوزه حديث و فقه ، در هر دو مكتب شيعه و اهل سنت تسلط يابد و به صورت نمادى شركت شيعه در شام جلوه كند و همين امر ، موجب به زندان افكندن او و سپس شهادت مظلومانه وى در دمشق به سال (٧٨٦ ه ق) شد. شهيد را همه ستوده اند. استادان شيعى او ، همچون فخر المحقّقين و شيخ عبدالصمد بن ابراهيم ، استاد دار الحديث بغداد ، او را با وصف هايى همچون «مولانا الامام العلّامة الأعظم ، أفضل علماء العالم ، سيّد فضلاء بنى آدم» [٢] و «الشيخ الامام العلّامه الفقيه البارع الورع ، الفاضل الناسك الزاهد» [٣] ستوده اند و عالمان پس از او نيز وى را ستوده اند ، مانند محقق كركى گفته است : شيخنا الإمام ، شيخ الإسلام ، ملك العلماء ، علم الفقهاء ، قدوة المحقّقين و المدقّقين ، أفضل المتقدّمين و المتأخّرين ، شمس الملّه و الحقّ و الدين ، مستكمل صفوف السعادة ، حائز درجة الشهادة؛ [٤] استاد ما و پيشوا و بزرگ اسلام ، فرمانرواى عالمان ، پرچم بر افراشته فقيهان ، اسوه محققان و مدققان ، برترين پيشينيان و معاصران ، خورشيد آيين و حق و دين ، كامل در همه شاخه هاى سعادت و رسيده به رتبه شهادت. و شهيد ثانى نيز نوشته است: «استاد و پيشوا ، عالم ترين و كامل ترين ، خاتم مجتهدان و آيت خدا ميان جهانيان خورشيد محمّد بن مكى» . [٥]