بن قيس هلالى [١] ، بارزترين آنها هستند ، و نعمانى بارها از آن دو نقل حديث كرده و از نويسندگان آنها نام برده است. افزون بر اين دو ، نعمانى گاه به كتاب و منبع اخذ حديث خود تصريح كرده است كه نام و نشانى آنها در كتاب مى آيد. به جز اين موارد ، دستيابى به منبع اخذ حديث و يا نويسنده آن ، از راه مطالعه و سنجش ميسّر است ، مطالعه اسناد و طرق نعمانى در كتابش و سنجش اطلاعات به دست آمده با آگاهى هاى نهفته در كتب رجال و كتابشناسى ها . استاد محمّد جواد شبيرى ، اين راه را ارائه و آن را پيموده اند. ما حاصل اين كار گران مايه را در اينجا نقل مى كنيم و خوانندگان مشتاق به آگاهى از روش كار ايشان را ، به مجله علوم الحديث ارجاع مى دهيم. [٢] گفتنى است نام هايى كه در پى مى آيد ، نام نويسندگانى است كه احاديث كتاب غيبت ، از مصنّفات آنها به دست نعمانى رسيده است ، چه با واسطه و چه بى واسطه ، و به اين معنا نيست كه مشايخ مستقيم و يا منبع بدون واسطه نعمانى باشند . ١ . احمد بن يوسف بن يعقوب ، ابو الحسن الجعفى. [٣] ٢ . جعفر بن عبد اللّه ، أبو عبد اللّه المحمّدى. ٣ . الحسن بن على بن أبى حمزة البطائنى (صاحب كتاب غيبت ). ٤ . الحسن بن محبوب. ٥ . الحسن بن محمّد بن جمهور (به احتمال فراوان از كتاب الواحدة). ٦ . حميد بن زياد. ٧ . سلامة بن محمّد الارزنى (از كتاب الغيبة و كشف الحيرة). ٨ . سليم بن قيس هلالى (از كتاب مشهورش). ٩ . عبد الكريم بن عمرو الخثعمى. ١٠ . عبد اللّه بن أحمد بن مستورد ، أبو محمّد الأشجعى. ١١ . عبد اللّه بن جبلة (از كتاب الصفة فى الغيبة ).

[١] ر . ك : كتاب غيبت ، ص ٦٨ ـ ١٠١ [٢] مجله علوم حديث ، شماره ٣ ، ص ١٨٧ ـ ٢٢٥. [٣] او با سندش از حسن بن على بن حمزه نقل مى كند.