در پرتو حديث - مسعودی، عبدالهادی - الصفحة ٢٠٨

شايد تصور شود كه اين تأييدات فقط در بخش فضايل و مناقب اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام مى باشد ، امّا با اندكى تتبع ، روشن مى گردد كه منحصر در اين نيست ، و به عنوان مثال در تأييد حكم فقهى عدم نقض وضو به خوردن طعام پخته شده با آتش مى گويد: والمشهور بين المخالفين أيضاً ذلك ، قال فى شرح السنّة بعد أن روى عن ابن عبّاس أنّ رسول اللّه صلى الله عليه و آله أكل كتف شاة ثمّ صلّى و لم يتوضّأ ، هذا متّفق على صحّته ، و أكل ما مسّته النار لا يوجب الوضوء؛ [١] و مشهور ميان اهل سنّت نيز چنين است ، [ بغوى ] در شرح السنّة پس از آن كه روايت ابن عباس را در باره اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله از سردست يك گوسفند خورد و نماز خواند ، بى آن كه وضو بگيرد ، مى گويد: بر صحّت اين مطلب اجماع است و خوردن آنچه كه با آتش پخته شده ، موجب وضو نيست. علّامه مجلسى حتى گاه براى تأييد يك جمع روايى و نظر فقهى ، به روايات اهل سنّت اعتنا مى كند. ايشان در جمع ميان اخبارى كه مى گويند ، پيامبر صلى الله عليه و آله به مردگانى كه مالى براى اداى دين خود باقى نگذاشته و وامدار از دنيا رفته بودند ، نماز نمى خواند ، و آن دسته رواياتى كه نماز پيامبر صلى الله عليه و آله را بر چنين كسانى گزارش كرده اند ، به اين صورت جمع كرده است كه سيره پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از حصول غنايم و پس از حصول آن تفاوت داشته است ، و پس از حصول غنايم ، پيامبر صلى الله عليه و آله ، خود ، قرض آنان را به عهده مى گرفته و از بيت المال ادا مى نموده است. از اين رو ، مى گويد: ويؤيّده ما روىَ من طريق المخالفين أنّه كان يؤتى بالمتوفّى و عليه دين ، فيقول صلى الله عليه و آله : هل ترك لدينه قضاء؟ فإن قيل: ترك ، صلّى. فلمّا فتح اللّه تعالى الفتوح قال صلى الله عليه و آله : أنا أولى بالمؤمنين من أنفسهم ، من توفّي و ترك ديناً فعليّ ، و من ترك مالاً فلورثته؛ [٢] و اين جمع روايى ، آنچه از طريق اهل سنّت روايت شده ، تأييد مى كند كه متوفّى را نزد حضرت مى آوردند ، در حالى كه بدهكار بود ، پس حضرت مى فرمود ، آيا مالى [ و يا شخصى ] براى اداى دين خود گذاشته است. اگر گفته مى شد: گذاشته است ،