نسخه هاى متعدد و بعضا نزديك به عصر مؤلف ، بر اتقان و اعتبار طريق وصول كتاب به ما مى افزايد . قديم ترين نسخه كتاب كه تا كنون يافت شده است ، در كتابخانه آستان قدس رضوى به شماره ١٨٧ است . خط كهن نوشته ها بر پشت اين نسخه كه تاريخ يكى از آنها سيزدهم ذى قعده سال ٧٢٠ هجرى است ، نشان از قدمت نسخه دارد . يكى از نوشته ها چنين است : «أنهاه قراءةً و تصفّحا الفقير...» ، كه به معناى تحمل احاديث به شيوه قرائت است كه از بهترين و مطمئن ترين انواع تحمل حديث است . آيت اللّه موسى شبيرى زنجانى ، استاد بزرگوار اينجانب و از مراجع تقليد كنونى حوزه علميه قم ، اين نسخه را به گونه اى دقيق خوانده اند و از آن براى تصحيح نسخه خود بهره برده اند . آن گونه كه جناب آقاى غفارى ، مصحّح كتاب مى گويند ، كاتب اين نسخه ، تاريخ اتمام كتابت خود را ٥٧٧ هجرى نوشته است كه در اين صورت ، تنها اندكى بيش از يك صده با عصر مؤلف اختلاف دارد .[١] ديگر نسخه ها به اين شرح اند : [٢] ١ . دانشكده ادبيات مشهد : ٣٣١ . مأخذ : فهرست دانشكده ادبيات مشهد : ١٩٧ . تاريخ كتابت : ندارد. ٢ . كتابخانه دانشگاه تهران ، شماره : ٥٧٨ . تاريخ كتابت ندارد . مأخذ : فهرست دانشگاه تهران : ٥/١٤٣٩ . ٣ . كتابخانه آيت اللّه گلپايگانى ، قم : ٧٤/٥/٧٨٤ . نام كاتب : ابوالقاسم بن اسماعيل خوانسارى . تاريخ كتابت : ١٣٣٠ ق .

[١] ر . ك : غيبت نعمانى ، ص ٣٣٢ ، پانوشت ٥ . [٢] اين اطلاعات از برنامه كامپيوترى «فهرستگان نسخ خطى» استخراج شده است. اين برنامه سودمند و كارآ ، در مركز تحقيقات دارالحديث در حال تهيه است.