و بقيه داراى سندى متصل و با راويان نام برده شده و گاه سندهايى متكررند . نمونه هايى از اسناد متكرر را مى توانيد در صفحات ١١٤ ، ١١٩ ، ١٢٠ ، ١٢٩ ، ١٣٤ ، ١٣٥ ، ١٥٨ ، ١٥٩ ، ١٦٠ ، ١٦٤ ، ١٦٧ ، ١٦٩ ، ١٧٧ ، ١٨٥ ، ١٨٨ ، ٢٠٤ ، ٢٠٨ ، ٢٠٩ ، ٢٦٠ ، ٢٨٥ ، ٣٢١ ، ٣٢٢ ببينيد. اين سندهاى مكرر ، در برخى از مواضع كه سند اصلى كامل نيست و يا مخدوش است ، به كار مى آيد . همچون ح ٧ ، ص ١٦٧ كه در طريق اول مى گويد : «حدّثنا محمّد بن همّام بإسناد له عن عبداللّه بن عطاء المكىّ» ، و سپس در ذيل حديث از طريق كلينى ، روايت را به عبداللّه بن عطاء المكّى مى رساند . فايده ديگر اين كار ، جلوگيرى از تكرار احاديث است كه در برخى كتب اهل سنّت به چشم مى آيد . نعمانى در اين ميان هر جا كه لازم بوده است ، اختلاف لفظى در متن را ذكر مى كند ، مانند ص ٩٥ ، ح ٢٦ . به طور كلى ، احاديث تكرارى كتاب بسيار اندك است ، همچون احاديث ٢٣ و ٢٤ ، ص ١٢٦ و ١٢٧ ، كه پيشتر در ص ١٠٢ آمده است و حديث ١٤ ، ص ١٢٣ ، كه تكرار حديث هفتم باب در ص ١١٩ است . حديث ١ ، ص ١١٦ نيز تكرار حديث ٣٧ ، ص ١٠٦ مى باشد . نعمانى به سبب رحله هاى متعدد حديثى ، از محدثان اهل سنت نيز حديث نقل مى كند كه فصل «ما روى ان الائمة عشر من طريق العامه» ، ص ١٠٢ و نيز باب ششم ، ص ١١٦ ، نمونه هاى بارز آن هستند . نعمانى گاه به گاه ، زمان و مكان نقل حديث را ذكر مى كند كه در رحله هاى حديثى او گذشت . گفتنى است برخى تصحيفات در اسناد ديده مى شوند كه مصحّح محترم بدانها تذكر داده است : ص ٣٥ ، ح ٤ و ص ٣٨ ، ح ١٢ و... . مؤلف كتاب ، گاه به توثيق و تضعيف راويان مى پردازد و يا آگاهى هاى جانبى در باره رجال واقع در سند حديث را نقل مى كند . بنگريد : ص ٣٩ ، ح ١ ، ص ٦٨ ، ح ٨ ؛ ص ٩٢ ، ح ٢٣ ؛ ص ٩٩ ، ح ٣٠ .