فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٦٤ - توسّل به حق پيامبر و انبياى پيشين

صورت سوّم

توسل به دعاى صالحان در حيات و ممات

افراد گنهكار، گاهى در خود، شايستگى استجابت دعا را نمى يابند، ازاين جهت به اين مؤمن وآن مؤمن متوسل مى شوند كه در حق آنان، دعا كنند، و در حقيقت، او با در خواست دعا از برادر مؤمن، با لسانى دعا مى كند كه با آن گناه نكرده است، در برخى از روايات آمده است كه خدا به موسى بن عمران گفت : مرا با زبانى بخوان كه با آن خلافى انجام نداده اى وآن زبان برادر مؤمن تو است كه هرگز با آن گناه نكرده اى، هرچند ممكن است خود او با آن زبان گناه كرده باشد.

اين در صورتى است كه آن برادر مؤمن، فردى عادى باشد، چه بسا دچار گناهى هم شده باشد، ولى هرگاه شخصى كه از او دعا مى طلبيم، انسانى وارسته، پاك ومنزه باشد، طبعاً دعاى او مستجاب خواهد شد وبه همين جهت، قرآن به افراد ستمكار بر خويشس، دستورمى دهد كه حضور پيامبر برسند و از او درخواستدعا كنند وطبعاً در چنين موقعى،خدا را توبه پذير ورحيم خواهند يافت(نساء/٦٤)[١].

ودر گذشته گفتيم كه فرزندان يعقوب از پدر خواستند براى آنان طلب مغفرت كند واو نيز پذيرفت (يوسف /٩٧ـ٩٨) [٢].

ودر سوره منافقين، ازآنان انتقاد شده كه وقتى به آنان گفته مى شود كه به