فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٩٤ - اعتقاد به الوهيت و ربوبيت عنصر مقوم عبادت است

آنها مى انگاشتند، و به ديگر سخن در پرتو عقيده به الوهيت وربوبيت پندارى واينكه سعادت و شقاوت زندگى آنها در دست آنهاست، به خضوع و فروتنى در برابر آنها مى پرداختند.

البته الوهيتى كه در باره بتان قائل بودند ويا ربوبيتى كه به آنان نسبت مى دادند با الوهيت واجب الوجود و ربوبيتى كه براى او قائل بودند فرق روشنى داشت. خداوند واجب الوجود در نظر آنها رب الارباب وإله الإلهه بو د وبه اصطلاح خداى بزرگ ورب كل بو د، در حالى كه اصنام وبتان، خدايان كوچك و ارباب نازلى بودند كه خداوند بزرگ، بخشى از كارهاى خود را به آنان واگذار كرده واز نظر آنان همگى متصر ف در جهان يا بخشى از آن بودند، واگر هم در ميان برخى از طوايف از ربوبيت و تصرف اصنام وبتها سخنى درميان نبود، لاأقل بت پرستان، سرنوشت خود را در دست آنان مى ديدند ومى گفتند : آنان بخشايشگر گناهان وشفيعان تام الإختيار هستند. بدون آنكه در كار خود به اذن و اجازه خدا نيازى داشته باشد.

قرآن، عقيده آنان را در باره بتها، در آيات متعددى حكايت ميكند كه صريحترين آنها را يا د آور مى شويم :

(وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَتَّخِذُ مِنْ دُونِ اللّهِ أَنْداداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللّهِ)( بقره /١٦٥)

«برخى ازمردم هستند كه براى خدا مثل ومانندى قائل مى شوند ، آنگاه آنها را مانند خدا دوست مى دارند.»

و در آيه اى ديگر مى فرمايد:

(تَاللّهِ إِنْ كُنَّا لَفِي ضَلال مُبِين إِذْ نُسَوِّ يكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ)(شعراء/٩٧و٩٨)

« به خدا سوگند ما در گمراهى آشكارى بوديم كه شما خدايان دروغين را با خدا يكسان قرار ميداديم »