فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٣٩ - پاسخ به دو سؤال در باره حديث

دعاست و درمرحله دوم به هنگام دعاء وتوجه به مقام ربوبى،توسل به شخص است.

پاسخ به دو سئوال

١ـ آيا پيامبر گرامى، علاوه بر اين دعايى كه به مرد بيمار تعليم كرد، خود نيز دعا فرمود يا به همين دعا اكتفا كرد؟

اگر ما باشيم وهمين حديث، بايد بگوييم نه، واينكه پيامبر، جز دعايى كه به بيمار تعليم داد، دعاى ديگرى نكرد، و به همين دعايى كه به بيمار آموخت، اكتفا ورزيد، وازاين طريق معلوم مى شود كه نه تنها دعاى پيامبر به طور مستقيم مؤثر است، بلكه اگر دعايى را كه به كسى بياموزد، آن نيز مؤثر است ودرحقيقت پيامبر به طور مستقيم دعا نكرد، بلكه به طور تسبيبى دعا فرمود.

٢ـ معنى جمله « وشفّعه فيّ» در آخر دعا چيست؟

در اين جمله دو احتمال وجود دارد:

١ـ اورا در دنيا و هم در آخرت شفيع من قرار بده و د رضمن اشاره به اينكه : من اكنون كه در دعاى خود، او را شفيع قرار دادم، شفاعت او را بپذير .

٢ـ دعاى او را در حق من مستجاب فرما.

ولى احتمال دوم ضعيف است، زيرا اگر پيامبر دعا كرده بود به خاطر اهمّيّتى كه دارددر ضمن روايت نقل مى شد وبر فرض صحت، چنين احتمالى به استدلال آسيب نمى رساند زيرا در اين مورد دو دعا وجود داشته است .

١ـ دعاى پيامبر كه كيفيت آن به خاطر مذكور نبودن در روايت، معلوم نيست.

٢ـ دعائى كه پيامبر، به بيمار تعليم نمود، وبه او دستور داد، كه درآن به