فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٦٤ - تحليل شبهات محمد بن عبدالوهاب پيرامون زيارت
(١٠)
«مَنْ زارني ميّتاً فكانّما زارني حيّاً ومن زار قبري
وجبت له شفاعتي يَوْمَ القيامة»
« هركس پس ازمرگم مرا ديدار كند ، گويا در حال زندگى به ديدار
من آمده است وهركس قبر مرا زيارت كند، شفاعت من
در روز قيامت شامل حال او خواهدبود.»
(١١)
« مَن زارني في مماتي كانَ كَمَن ْ زارَني في حياتي وَمَن زارني
حتى ينتهيَ الى قبري كنت له يوم القيامة شهيداً»
«هركس پس ازمرگم به زيارت من آيد ، مانند آن است كه در حيات من ،
مرا زيارت كرده است وهركس به زيارت من آيد تا آنجا كه
به سر قبر من آيد ، روز قيامت گواه او خواهم بود»
(١٢)
«مَنْ أتَى المدينة زائراً وجبت لهُ شفاعتى يومَ الْقيامة
ومن مات َ في أَحدِ الْحَرَمينِ بعث آمنا»
« هركس در مدينه به زيارت من آيد ، روز قيامت سزاوار شفاعت من
خواهد بود، وهركس در يكى از دو حرم (مكه ومدينه ) بميرد ،
روز قيامت آسوده بر انگيخته مى شود»