فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٠١ - در پرتو ضابطه قرآنى، تكريم را از پرستش جدا سازيم

شؤون ربوبيت است وتا فردى داراى چنين شأن و مقامى نباشد،شايسته عبادت نيست،چنانكه مى فرمايد:

(يَا اَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقُكُمْ وَ الَّذينَ مِنْ قَبْلِكُمْ...)( بقره/٢١)

«اى مردم،پروردگارخود را كه شما و پيشينيان شما را آفريده،بپرستيد.»

واگر بخواهيم شيوه استدلال با اين دو آيه را( كه يكى،عبادت را از ويژگيهاى «الوهيت » و ديگرى از ويژگيهاى ربوبيت مى داند ) در قالب اصطلاح علمى بريزيم،بايد بگوييم كه اين دو آيه ازمصاديق قاعده معروف است كه مى گويد اگر عنوانى موضوع حكم قرا ر گر فت، اين گواه بر عليت و دخالت آن عنوان در ثبوت حكم است[١] يعنى اين الوهيت وربوبيت است كه انسانها را به پرستش دعوت ميكند و چون بتها فاقداين عنوانند، طبعاً فاقد چنين شايستگى مى باشند و كسانى كه به نوعى در باره آنان به الوهيت وربوبيت ولو به صورت محدود،معتقدند،سخت در اشتباهند،زيرا الهى و ربى جز اونيست.

اين حقيقت كه عبادت از شؤون ربوبيت است،در آيات زيادى آمده است كه برخى را ياد آورمى شويم :

(وَقَالَ الْمَسِحُ يَا بَنِى إسْرائيِلَ اعْبُدواللّهَ رَبِّي وَ ربَّكُمْ )(مائده /٧٢)

«مسيح گفت:اى بنى اسرا ئيل خدا را كه پرودگار من و پرودگار شماست،بپرستيد.»

(إنَّ هذِهِ اُمَّتُكُمْ اُمَةً وَاحِدَةً وَأنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُون)(انبياء / ٩٢)

«اين،امت شماست كه امت يكپارچه اى است وما پروردگار شما هستيم،پس مرا بپرستيد.»