فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٠٥ - توحيد در عبادت و استمداد از پيامبران و صالحان

اگر او دراين حالت، داراى چنين قدرتى باشد، قطعا درخواست ما صحيح بوده و در غير اين صورت، در خواست نا درستى خواهد بود (ونه شرك).

در تبييين حدود « فعل خدا » و«فعل بشر » بايد بيش از اين دقت كرد. در غالب اذهان افراد عادى اين است كه احياء واماته فعل خداست ( ما هم مى گوييم فعل خداست ) اما كدام قسم ؟ كدام صورت ؟ آن قسم و آن صورتى كه فاعل در انجام كار وابسته نباشد والاّ غير خدا اگر وابسته به او باشد و با كمك او،كار احياء واماته را انجام مى دهد، همچنانكه در باره مسيح و فرشتگان مأمور قبض ارواح،در گذشته ياد آور شديم;اين كار بشرى است نه إلهى،هرچند از نظر ديگر كه همه افعال به خدا منتهى مى شود فعل تسبيبى خدا نيز به شمار ميرود.

٢ـ استمداد از پيامبران وصالحان واستغاثه به آنان

استمداد از پيامبران وصالحان ودرخواست كمك ونجات در حال حيات آنهاو چه پس از رحلت ايشان از اين جهان،بسان توسل به آنان به دو صورتميتواندانجام گيرد، كسانى كه مى گويند «يا رَسُولَ اللّهِ أغثنا » « يا رَسُولَ اللّهِ إشْفَعْ لَناعِنْدَاللّهِ» از آنجا كه او را بنده بر گزيده ووارسته مى دانند،نداها ودعوتها،رنگ عبادت به خود نمى گيرد،زيرا عنصر عبادت اعتقاد به ربوبيت والوهيت ولوبه صورت پندارى و در دائره محدود ويا اختيار دار بودن سرنوشت استمدادكنندگان است،حالا آنها در حيات برزخى نيز ميتوانند مددبرسانند وانسانرا نجات دهنديا نه؟ يك بحث صغروى است كه ارتباطى به مسأله شر ك و توحيد ندارد.

اگر آياتى مى گويد :