فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٢٧ - ٦ـ توسّل به پيامبران و صالحان و اولياى الهى

وعلّتى معين نموده است .»

اگر در مسائل مادى، جهان بر آميزه سبب ومسبب استوار است، به تصديق آيات قرآن، فيض معنوى نيز از همين طريق به دست بشر مى رسد. خدا براى هدايت بشر، پيامبرانى مى فرستد ومستقيماً با خود انسان سخن نمى گويد سخن گفتن خدا با پيامبران به سه صورت انجام مى گيرد وبه وسيله آنها پيام الهى به ما ميرسد، چنانكه مى فرمايد :

(وَمَا كانَ لِبَشَر أَنْ يُكَلِّمَهُ اللّهُ إِلاّ وَحْياً أَوْمِنْ وَراءِ حِجَاب أو يُرْسِلَ رَسُولاً فَيُوحِىَ بِإِذْنِهِ مَا يَشاءُ إنَّهُ علَيٌّ حَكيمٌ)(شورى /٥١)

«خدا با هيچ انسانى سخن نمى گويد مگر از راه وحى (القاء بر قلب ) يااز پشت پرده (مانند سخن گفتن خدا با موسى) ويا پيامبرى را مى فرستد تا پيامهاى خدارا به انسانها برساند وآنچه رامى خواهد به آن پيامبر وحى مى كند واوست بلند مرتبه و حكيم.»

اين نه تنها نعمت هدايت است كه از طريق پيامبران، به انسانها مى رسد، بلكه خداوند،مغفرت وآمرزش خود را نيز از طريق اسباب، شامل حال انسان ميفرمايد، وازاين جهت، خدا به افراد گنهكار دستور مى دهد كه حضور پيامبر برسند و ازاو بخواهند كه در حق آنان طلب مغفرت كند[١].

خدا منافقان را نكوهش مى كند كه چرا هنگا مى كه به آنان گفته مى شود به حضور پيامبر برسيد تا براى شما طلب مغفرت كند،سر تكان مى دهند وروى بر ميتابند[٢].