فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٢٩ - توسلهاى مجاز از نظر وهابيان

١ـ توسل به ذات حق تعالى واسماء وصفات او .

٢ـ توسل به اعمال صالحى كه انسان در گذشته انجام داده است .

٣ـ درخواست دعا از برادر مؤمن.

وهابيان براى جايز نشان دادن اين سه نوع توسل، صفحاتى را سياه كرده و درحقيقت كاغذ وقلم را حرام مى كنند[١].

در صورت نخست توسل مفهوم وواقعيتى ندارد، زيرا توسل بر انگيختن وسيله است ميان خود وخدا واگر،معنى «توسل» همين است، توسل به ذات حق تعالى چه معنى مى دهد؟وهمچنين توسل به اسماء وصفات او كه هريك حاكى از حقيقتى در ذات اقدس الهى است و به حكم اينكه در ذات، تركيب نيست واز همه جهات،«بسيط» است، توسل به اسماء وصفات، نوعى توسل به ذات اقدس و گفتهشد كه توسل معنى ندارد ، مگر به طور مجاز.

توسل به صورت دوم، هرچد توسل است ولى احدى از مسلمانان در باره آن بحث و گفتگو ندارد، گذشته از آن كه صورت دوم بسيار نادر است .چه فردى مى تواند عمل صالح خود را به رخ خدا بكشد وتضمين كند كه آن عمل با اخلاص توأم بوده تا خدا به خاطر آن، حاجت او را برآورده سازد؟مگر اينكه انسان بسيار وارسته اى باشد كه از حقيقت عمل خود آگاه شود، چنانكه در باره سه نفر ازبنى اسرائيل اين جريان رخ داد . اين سه تن بر اثر ريزش كوه در غارى زندانى شدند وراه خروج ازغار برروى آنها بسته گرديد وهريك خدا را به كارنيكى كه كرده بودند سوگند دادندتاراه باز شد[٢].