فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٢٣ - اصل اسلامى و صورتهاى مختلف اجراى آن

ارادت به ساحت اولياى الهى نيست، واگر با اصول روانكاوى از آنان سئوال شود،روشن مى شود كه ريشه همه،يكنوع مهرورزى به ساحت ربوبى است ومهر ورزيدن به رجال الهى پرتوى ازآنست .

اگر زائرى به هنگام زيارت، در و ديواتر مشاهد را ميبوسد، انگيزه اى جز اظهار محبت ندارد، چون دستش به دامن خود پيامبر نمى رسد، طبعاً آثار اورا ميبوسد ومجنون وار در وديوار خانه محبوب را بوسه باران ميكند . مجنون به هنگام بوسه زدن بر در وديوار خانه ليلى مى گفت «من ديوار را دوست ندارم بلكه مهر ساكن اين خانه رادر دل دارم». ازاين جهت پيوسته ملل عالم به گراميداشت مواليد ووفيات ومراقد بزرگان خود، به صورتهاى مختلف مى پردازند،حتى ملل پيش از اسلام، قبور پيامبران خود را گرامى داشته و بناهاى با شكوهى برروى قبور آنها ساخته اند كه هم اكنون به همان كيفيت باقى است، ومسلمانان نيز پس از فتح شام، همان مشاهد را به همان كيفيت، باقى گذاردند وهرگز ويران نكردند، بلكه براى حفاظت آنها خدمتگزارانى را معرفى كردند ويا خدمتگزاران پيشين را درمقام خود تثبيت كردند[١].

امروز شعراى متعهد به هدفى، با سرودن اشعار روح بخش وحماسه ساز، مقامات ومجاهدات وفداكاريهاى پيشوايان دين را در پيشبرد اسلام، زنده كرده ومسلمانان را به پيمودن راه آنان دعوت مى كنند. كشتن اين قريحه ها وتحريم سرودن شعر در باره عظمت فداكاريهاى آنان، خواسته دشمنان اسلام است كه از حلقوم اين گروه شنيده مى شود. درزمان پيامبر گرامى، شعراى عرب، قصائدى را درمدح او ميسرودند ودر محضرش مى خواندند وهريك فرا خور حال خود، مورد مهر پيامبر، قرار مى گرفتند. چه زيبا مى گويد كعب بن زهير در قصيده لاميه خود: