فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٩٢ - ٣ـ تعمير قبور

(بَلَى قَادِرينَ عَلَى أَنْ نُسَوِّ ىَ بَنَانَهُ) ( قيامت /٤)

« ما مى توانيم بار دگر سر انگشتان او را به همان صورت نخست درست كنيمكه هيچ كم وكسرى در آن نباشد»

ونيز مى فرمايد :

(الَّذي خَلَقَ فَسَوَّى )( اعلى /٢)

«خدايى كه آفريد وآفرينش را به حد كمال رساند او از هرنوع كسرى ونارسايى پيراسته ساخت .»

وخلاصه در زبان عرب ، آنگاه كه تسويه صفت خود شىء باشد ،واز آن مسطح بودن ، در مقابل محدب، اراده شود ، فقط يك متعلق ذكر مى شود.در لسانالعرب آمده است : مى گويند : «سوّي الشىء وأسواه: جعله سوياً،والسوي المستوي»[١].

اكنون بايد ديد مقصود از «سويته» در حديث چيست ؟ با توجه به ضابطه قبلى،بايد گفت مقصود همان هموار بودن خود قبر است ، نه مساوى بودن آن با زمين ، به گواه اينكه فقط يك مفعول براى «سوي» آمده نه دوتا و فرموده است «إلاّ سويته» واگر مقصود برابرى قبر با زمين بود ، حتماً دومفعول ذكر مى شدومى فرمود «سوَّيته بالارض» چنانكه در قرآن آمده :

(لَوْ تُسَوَّى بِهِمُ الاَْرضُ ) و (إِذْ يُسَوِّيكُمْ بِرَبِّ الْعَالَمينَ)

از اينجا مى توان به مقصود ازكلمه پيشين يعنى «مشرفاً» نيز پى برد، زيرا مقصود هرگونه بلندى نيست بلكه بلندى خاصى را كه همان تحدب «گوژ