فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢١٤ - ٤ـ مسجد سازى در كنار مشاهد

٣ـ همان گروه كه اين روايات نخست را نقل كرده اند، در سال ٨٨ هجرى كه هنوز يك قرن از هجرت نگذشته بود، با تخريب حجرات زنان پيامبر، قبر آن حضرت را در وسط مسجد قرار دادندو گردا گرد آن به نماز ايستادند،وهرگز در فكر آنها خطور نكرد كه آنان، راويان احاديث گروه نخست هستند كه پيامبر فرمود لعنت خدا بر يهود ونصارا كه قبرپيامبران خود را جايگاه نماز قرار مى دادند، زيرا اين احاديث، هرچند به وسيله صحابه از پيامبر به ما رسيده، ولى پس از صحابه، حاملان حديث، همين «تابعين » هستند وپس از آنان دوره فقهاء مى رسد كه در پيشاپيش همه، چهار فقيه بزرگ چهار مذهب قرار دارندچگونه مى توان عمل آنان را با گفتارشان تطبيق كرد؟

٤ـ همسر پيامبر عائشه كه خود ناقل اين حديث است، در ذيل آن از خود مى افزايد:

«وَلَولا ذَلك لاُبرِزَ قبرُه، غير انّه خُشِىَ أَنْ يُتّخذ مسجداً »[١].

«اگر خوف آن نبود كه قبر او را مسجد قرار دهند ، هرگز بر گرد آن ديوارى نميكشيدند وآن را آشكار مى ساختند.»

ناگفته پيداست كه ديوار مدورى كه گرد قبر كشيدند، فقط مى تواند از سجده بر قبر يا قبله قرار دادن آن جلوگيرى كند، نه از نماز در كنار قبر و ازاين بيان روشن مى شود كه هدف از كشيدن ديوار اين بود كه اين دو كار صورت نگيرد ونهى رسول خدا امتثال شود.

در اينجا بايد از يك نويسنده عرب در شگفت بود كه جمله ياد شده از عائشه