فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٥٠ - تحليلى از دو شبهه نويسنده معاصر وهّابى

واگر استسقا ، تنها با دعا انجام گرفته باشد در اينجا ، دعاى خليفه همان بود كه آورديم.

البته اين منافات ندارد كه خود عباس وهر يك ازنماز گزاران ودعا كنندگان دعايى بخوانند ودر خواست رحمت كنند، چنانكه در باره عباس واردشده كه عباس كرد:

«أللّهمَّ لم يُنْزَل بلاءٌ إلاّ بذنب ولم يُكْشَف إلاّ بتوبة وهذه أيدينا إليك بالذّنوب ونواصينا إليك بالتَّوبة فاسقنا الغيثَ»[١] .

«با الها هيچ بلائى فرود نمى آيد مگر به خاطر گناه وبرطرف نمى شود مگر با باز گشت به سوى تو، پروردگارا اين دستهاى گنهكار ما به سوى تو بلند است و پيشانيهاى ما باتو به سوى تو متوجه شده.پروردگارا بارانت را بفرست.»

تحليلى از دو شبهه

رفاعى نويسنده معاصر وهابى در مقابل اينگونه روايات ، زانوى غم به بغل مى گيرد ، ونمى تواند پاسخى درستى به آنها بدهد، ونا چار مى شود كه با امور بديهى وروشن به ستيزه جويى بپردازد . اواين حديث را صحيح مى خواند و چاره اى هم ندارد، زيرا اين روايت در صحيح بخارى آمده و صحيح بخارى در نظر او خدشه پذير نيست ، ولى او دو اعتراض به آن دارد كه يا د آور مى شويم:

١ـ خليفه در اينجا به دعاى عباس متوسل شده واو را وادار كرده كه براى مسلمانان باران بطلبد ، زيرا عباس چنين وچنان بود.

٢ـ اگر هدف ، توسل به شخص عباس بود نه دعا، پيامبر گرامى كه افضل از