فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٢٥ - جشنهاى ميلاد پيامبر، نمونه اى از تكريم نبىّ

اهداف مقدس و كار ساز آنان است .

درميان مسلمانان، دراينكه گراميداشت زاد روز ويا دبود پيامبر گرامىو ديگراولياى الهى كارى پسنديده و صد درصد مشروع است، سخنى نيست . تنها ابن تيميه و پيروان منهج او كه پيوسته خواهان پايين آوردن مقامات پيامبران هستند، با اين مطلب مخالفت مى كنند ودر عين حال اقرا ر دارند كه جشنهاى زاد روز پيامبر گرامى عالمگير بوده و قرنهاست مسلمانان روز تولد ويا روز بعثت او را جشن ميگيرند.

اين گروه با اينكه پيوسته اجماع علماى يك قرن را بسا ن كتاب وسنت حجت مى دانند، اجماع دراين مسأله چه پيش از ابن تيميه و چه پس از آن، ناديده گرفته وكوچكترين ارزشى براى آن قائل نيستند و پيوسته اين جشنها و كنفرانسها را بدعت ونو آورى در دين مى شمارند، وگفتار پيامبر گرامى را كه فرموده است :«وشرُّ الاُُْمُو ر مُحْدَثاتُها »، بر آن تطبيق مى كنند.

با توجه به تحديد منطقى كه از بدعت به عمل آمد، روشن گرديد كه هرگز بزرگداشت ميلاد پيامبر بلكه بر پائى هرنوع مجالس سرور وشادى به مناسبتهاى مختلف، درباره پيامبران وصالحان، بدعت نيست، زيرا بدعت آن است كه اصلى در كتاب وسنت نداشته باشد، وما به روشنى ثابت كرديم كه«حبّ النبي » اصل مسلمى است در قرآن وسنت .نه تنها حب پيامبر، بلكه دوست داشتن اهل بيت او وصحابه باوفايش، از اصول مسلم اسلام است، و در حقيقت بر پائى اين مجالس،جز مجسم كردن اين اصل، چيز ديگرى نيست.شما اگر يك چنين مجالس را بر افراد عادى عرضه كنيد،افرادى كه ذهن آنان، ازاين قيل و قالها فارغ و بيراسته است واز آنان بپرسيد كه آيا بر پائى اين مجالس، اظهار محبت ومودت است يا اظهار عداوت و دشمنى؟همگى به اتفاق كلمه مى گويند:اظهار محبت وتجسم