فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١٦ - نذر براى خدا و ثواب براى صالحان

اين جمله هاى كوتاه از ابن تيميه است ووهابيان نيز همان را تكرار مى كنند واين حاكى ازآن است كه آنها از حقيقت اين نذرها بى اطلاع بوده و از نيت نذر كنندگان آگاه نيستند وحق وباطل را به هم مخلوط كرده اند.

ياد آور مى شويم : تشبيه نذر براى پيامبران به نذر براى بتها، كاملاً سخن بى اساسى است، زيرا عقيده مسلمانان در باره پيامبران، درست نقطه مقابل عقيده مشركان درباره آلهه خويش است.چگونه مى توان به هر دوازيك نظر نگريست ؟

نكته ديگر اين كه هيچ موحدى، پيامبران و صالحان رامالكان سرنوشت انسان نمى انديشد ونفع و ضر ر خود را در دست آنان نمى انگارد. عقيده نذر كنندگان در باره آنان همان است كه در بخش تبرك ياد آور شديم . در اين صورت لازم است به تحليل خود مسأله بپردازيم وازاين پيرايه هاى باطل چشم بپوشيم .

نذر براى خدا و ثواب ازآن صالحان

نذر شرعى آن است كه نذر كننده، متعهد شودكه درشرايطى براى خدا كارى را صورت دهد، مثل اينكه نذر كند اگر در امتحان كنكورپذيرفته شد، دو ركعت نماز بگزارد يا مبلغى را به فقيرى بپردازدو گاهى بر نذر خود مى افزايد : اگر حاجتم برآورده شد، براى خدا نمازى بخوانم وثواب آن را به شخصى ديگر اهدا كنم . حال خواه آن شخص ديگر زنده باشد، خواه مرده.

تفاوت دو صورت اين است كه در صورت نخست، ثواب، ازآن خود اوست ودر صورت دوم، ثواب ازآن شخص ديگرى است اعم اززنده ومرده.

بنابراين، چنين نذرى با موازين توحيد منطبق بوده وكوچكترين شركى در آن نيست، ومجرد آنكه نذر براى پيامبران بانذر براى بتها ازنظر صورت، يكسان