فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٥٣ - توسّل به مقام و منزلت انبيا و اوليا

صورت دوّم

توسل به مقام ومنزلت انبياء و اوليا

در توسل به انسانهاى پاك و اشخاص پارسا ، ياد آور شديم كه توسل به ذات،رمز توسل به مقام وموقعيت ومنزلت افراد نزد خداست واگر ما اين دو نوع توسل را جداى ازهم ذكر مى كنيم ، براى آنست كه در كلمات وهابيان جداى از هم نقل شده ، و گاهى از همين توسل به صورت ، توسل به مقامات صالحان وحقوق آنان بر خدا تعبير مى شود ، وناگفته پيداست كه هيچ انسانى بر خدا حقى ندارد ، به گونه اى كه انسان ، صاحب حق، و خدا موظف به اداى آن باشد، زيرا موجود ممكن،هرچه دارد . از خداى واجب دارد.چگونه انسان ممكن مى تواند نسبت به خدا ، صاحب حقى شود.

ولى دراينجا نكته اى است وآن اينكه : لطف ومرحمت خدا به قدرى وسيع وگسترده است كه گاهى از باب فضل وكرم ، خود را بدهكار ، وانسانرا طلبكار ميخواند ومى فرمايد:

(مَنْ ذَا الَّذي يُقْرِضُ اللّهَ قَرْضاً حَسَناَ فَيُضَاعِفَهُ لَهُ وَ لهُ اَجْرٌ كَريمٌ)(حديد/١١)

«كيست كه به خدا وام نيكو دهد ، تا خدا آن را برايش دو چندان سازد ، وپاداش بزرگوارانه اى داشته باشد؟»

بنابر اين ، اگر در حديثى ، حق انسانى برخدا مطرح شود ، مقصود ، آن