فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٢٨ - توسلهاى مجاز از نظر وهابيان

وقتى فرزندان يعقوب،از پيشگاه پدر خواستند كه براى آنان ازخدا طلب مغفرت كند، پدر درخواست آنان را پذيرفت ووعده داد كه از خدا براى آنان آمرزش خواهد خواست [١].

شكى نيست كه آمرزش گناهان، كار خداست، ولى همين مغفرت، از طريق اسباب به انسانها مى رسد وشفاعت شفيع در روز قيامت، مايه تحقق اين آرمان مى گردد. كار شفيع بخشيدن گناهان نيست.كار شفيع،جلب رحمت حق به سوى بنده عاصى وگنه كار است، آن هم در شرايط خاص . وهابيان، هرچند طلب شفاعت از پيامبر را ممنوع مى دانند، ولى اصل شفاعت را پذيرفته اند واينك در پرتو شفاعت پيامبران وصالحان،گنهكاران بخشوده مى شوند.

اكنون سئوال مى شود : چرا فيض معنوى حق بدون واسطه به دست نمى رسد؟ اصولا چه نيازى به اين واسطه ها واسباب وعلل است ؟پاسخ آن اين است كه جهان هستى، جهان سبب ومسبب است، وحقيقت هستى در غير ذات حق بر چنين اساسى استوار است ونا ديده گرفتن آن، ناديده گرفتن واقعيت هستى امكانى است،بنا براين، نبايد تعجب كنيم كه چرا فيوض حسى ومعنوى حق، بدون واسطه به دست ما نرسيده وپيوسته خدا اسبابى را بر انگيخته وبراى بشر وسائلى را پيش آورده تا به مسبب نايل آيد.

توسُّلهاى مجاز به نظر وهابيان

نويسندگان وهابى، براى آنكه از كاروان متوسلان به اسباب ، عقب نمانند، سه نوع توسل را تجويز كرده اند كه هرگز جاى بحث وگفتگو نبوده اند: