فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٣٣ - توسّل نابينا به شخص پيامبر

نكشيد وماهنوز از جا برنخاسته بوديم وپراكنده نشده بوديم كه اين مرد نابينا نزد ما آمد،گويا ازروز نخست، بيمار نبوده است .

استدلال با اين حديث، درگرو دو مطلب است :

١ـ حديث ازنظر سند، صحيح و درست باشد.

٢ـ دلالت حديث بر مقصود، كاملا روشن باشد.

اكنون هر دو قسمت را بررسى مى كنيم:

درباره صحت سند كافى است كه لجوج ترين افراد در اين مسائل مانند ابن تيميه آن را حديث صحيحى مى خواند .او مى گويد : ترمذى حديث صحيحى نقل كرده است كه پيامبر مردى را تعليم كرد كه چنين دعا كند:

«اللَّهُمَّ إِنِّي أسألُكَ وأَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِنَبِيِّكَ» سپس مى گويد : اين دعا را نسائى نيز نقل كرده است[١].

رفاعى، سلفى معاصر كه پيوسته كوشش مى كند روايات توسل را تضعيف كند، در برابر آن زانو زده ومى گويد : اين حديث، صحيح ومشهور است [٢].

مؤلف المنار، سيد محمّد رشيد رضا كه در اواخر عمر خود، ازشريف حسين امير مكه ومدينه بريد وبا وهابيان عقد اخوّت بست وپيوسته در ترويج وهابيت مى كوشيد، در پاورقى هاى كتاب «مجموعة الرسائل والمسائل» نوشته ابن تيميه، مى كوشد كه حديث را تضعيف كند ومى گويد : در سند حديث، ابو جعفر وارد شده واين غير ابو جعفر خطمى است كه همگان به وثاقت او گواهى داده اند.

ولى مؤلف المنار در داورى عجله كرده ودقت كافى به خرج نداده است، زيرا