فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٠٨ - توحيد در عبادت و استمداد از پيامبران و صالحان

وعجيب اينكه دو نفر اعلام آمادگى كردند،يكى گفت:قبل از آنكه مجلس تو به پايان برسد من حاضر مى كنم.ديگرى گفت در يك چشم به هم زدن،ودومى برنده شد وانجام داد[١].

با توجه به چنين آياتى كه نظائر آن در قرآن فراوان است،مى توان گفت كه هيچيك از اين ضوابط كه وهابيان روى آن تكيه مى كنند،مقياس شرك و توحيد د ر عبادت نيست.اگر اينها را مقياس بدانيم،اينها مقياس مفيد وغير مفيد بودن، عقلائى وغير عقلائى بودن ونظائر اينهاست،نه مقياس شرك وتوحيد،ومتوسلان به پيامبران وصالحان، آنها را حى وزنده وبه فرمان خدا قادر و توانا بسان حيات دنيوى مى دانند.از اين جهت به آنها متوسل مى شوند واگر در اين عقيده،خطا كار باشند، توسل آنان سودى نخواهد داشت، نه اينكه مشرك باشند.

شما با توجه به اين ضابطه،مى توانيد در بسيارى از موارد كه وهابيان تاخت وتاز مى كنند واصيل ترين موحدان را در پرتو جمود وكم عمقى به شرك متهم ميسازند،به صورت روشن داورى كنيد واز خدا بخواهيد كه خدا به اين گروه،بينايى وروشنى،درك وآگاهى،پيراستگى ازتعصب و تقليد،آزادگى در فكر و انديشه و وارستگى از علاقه به مناصب و مقامات عطا فرمايد.