فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٦٥ - توسّل به حق پيامبر و انبياى پيشين

حضور پيامبر برسيدواز او بخواهيد كه در حق شما دعا كنند، سرتكان مى دهند وروى بر مى گردانند(منافقين/٥)[١].

روى اين اصل، در عصر رسول خدا، پيوسته مردم به او متوسل مى شدند كه براى افراد، دعا كنند ودرمواردى كه مشكلات پيش مى آمد،مردم دست به دامن پيامبر بودند وازاو درخواست دعا مى كردند . اين مسأله چيزى نيست كه درآن اختلافى باشد.سخن درجاى ديگر است وآن اينكه اكنون كه پيامبر ازميان ما رفته وبه جهان ديگر منتقل شده، آيا اين اصل به قوت خود باقى است ؟ يعنى آيا باز هم ميتوان به اومتوسل شد ودر خواست دعا كرد؟

اين يكى از اقسام توسلاتى است كه براى اولين بار، ابن تيميه آنرا تحريم كرده وتنها يك دليل براى آن آورده است وآن اينكه صحابه پيامبر، پس از در گذشت او، به افراد حى وزنده متوسل مى شدند وهرگز ديده نشد كه پس از درگذشت او، به خود پيامبر متوسل شوند[٢].

ما در آينده خواهيم گفت كه اين گفتار برخلاف تاريخ مسلّم است ومردم، پيوسته در حال حيات ودر حال ممات، به پيامبر توسل نموده واين كار، هم اكنون نيز به صورت يك امر رائج درميان فرق اسلامى ادامه دارد.

ما پيش از آنكه دليل ابن تيميه را بررسى كنيم، بايد دو مطلب را ثابت كنيم :

١ـ پيامبران واوليا وشهدا زنده اند.

٢ـ ارتباط ميان انسانها در اين جهان با ارواح مقدسه قطع نشده است .

اينك بيان هر دو مقدمه :