ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٥٧ - ب اشکال بر استشهاد دوّم صاحب جواهر

سپس اِیشان آن نُه گروهِی که وجوب نماز جمعه از آنان برداشته شده است را ذکر مِی‌نماِید.[١]

و هم‌چنِین اِیشان در کتاب المقنع خود مِی‌گوِید:

و إن صلِّیتَ الظّهرَ مع إمامِ الجُمعةِ [مع الإمام ِیومَ الجُمعة] بخطبةٍ صلِّیتَ رکعتِین، و إن صلِّیتَ بغِیر خطبةٍ صلِّیتَها أربعًا بتسلِیمةٍ واحدةٍ.

«اگر نماز ظهر روز جمعه را به همراه امام جمعه و، خطبۀ آن بجا آوردِی دو رکعت مِی‌خوانِی، و اگر نماز را بدون خطبه بخوانِی چهار رکعت با ِیک سلام مِی‌خوانِی.»[٢]

و قد فَرض اللهُ سبحانه مِن الجمعةِ إلى الجمعة خمساً و ثلاثِینَ صلاةً، واحدةٌ فرَضها الله تعالى فِی جماعةٍ و هى الجمعةُ و وضَعها عن تسعةٍ؛ عن الصّغِیرِ و الکبِیرِ و المجنونِ و المسافرِ و العبدِ والمرأةِ و المرِیضِ و الأعمى و مَن کان على رأس فرسخَِینِ.[٣]

در اِین کتاب مرحوم شِیخ صدوق متذکّر هِیچ‌کدام از شراِیط نشده است.

[١]. و هم‌چنِین اِین عبارت بر اطلاق وجوب و اِینکه اِین نحوه از وجوب نه نسبت به شرط وجوب و نه نسبت به شرط صحّت هِیچ اشتراطِی ندارد دلالت مِی‌نماِید. (منه عفِی عن جرائمه)

[٢]. المقنع، ص ١٤٧، با مقدارِی اختلاف.

[٣].المقنع، ص ١٤٧. هم‌چنِین لازم به ذکر است عبارت «و قد فرض الله... من کان علِی رأس الفرسخِین» که به دنبال عبارت المقنع در متن کتاب آمده است، عبارت شِیخ صدوق در المقنع نِیست؛ بلکه عبارت شِیخ صدوق در کتاب الهداِیة، ج ١، ص ١٤٤ (با مقدارِی اختلاف در الفاظ) مِی‌باشد که آن را صاحب حدائق در ج ٩، ص ٣٨٤ از کتاب خود به عبارت مرحوم شِیخ صدوق در المقنع سهواً ضمِیمه نموده است.

ترجمه: «خداوند متعال از ِیک جمعه تا جمعۀ دِیگر سِی و پنج نماز را بر مردم واجب کرده است و ِیکِی از اِین نمازها را به جماعت واجب فرموده است و آن عبارت از نماز جمعه است، و وجوب آن را از نُه گروه برداشته است: کودک، پِیر و سالخورده، دِیوانه، مسافر، عبد، زن، مرِیض، کور و آنکه دو فرسخ از محلّ اقامۀ نماز فاصله داشته باشد.»