ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٢٨ - دلِیل سوّم موثّقۀ ابنبکِیر

کِیف أصنَع؟! «چگونه نماز را اقامه نماِیم؟!» و امام علِیهالسّلام در پاسخ فرمودند: «صلّوا جماعةً! خودتان باهم نماز جمعه را اقامه کنِید!»

و اِین رواِیت روشن‌ترِین دلِیل بر عدم جواز اقامۀ نماز جمعه در زمان حضور در ‌صورت قِیام و تصدِّی امام به اقامۀ آن بوده و اِین عدم جواز اقامۀ غِیر، از اِین جهت نِیست که وجوب نماز جمعه مشروط به حضور امام علِیهالسّلام است؛ بلکه به آن خاطر است که امام علِیهالسّلام در زمان حضور نسبت به اقامۀ آن بر دِیگران اولِی مِی‌باشد؛ همان‌گونه که اِین مسئله از ضرورِیّات مذهب تشِیّع مِی‌باشد.

پس هنگامِی که امام علِیهالسّلام امکان اقامه نماز جمعه را نداشته باشد وجوب نماز جمعه بر گردن دِیگران باقِی مِی‌ماند و توضِیح اِین مطلب به زودِی خواهد آمد؛ إن‌شاءالله تعالِی.

بنابراِین عجِیب است که صاحب جواهر[١] و برخِی دِیگر که از او تبعِیّت کرده‌اند، با همِین رواِیت استدلال بر استحباب نماز جمعه در زمان عدم حضور و سلطنت امام علِیهالسّلام نموده‌اند، با اِین بِیان که:

عبدالملک از بزرگان اصحاب حضرت امام باقر علِیهالسّلام بوده و اِین رواِیت دلالت بر استمرار ترک نماز جمعه توسّط او مِی‌نماِید، و او به خاطر عدم تمکّن خود نسبت به اقامۀ نماز جمعه ـکه ناشِی از عدم تمکّن امام علِیهالسّلام بودهـ تأسّف مِی‌خورد؛ فلذا به اِین جهت امام علِیهالسّلام به او اجازۀ اقامۀ نماز جمعه را دادند.

أقول: اگر چه استمرار ترک نماز جمعه توسّط عبدالملک بلکه جمِیع اصحاب آن حضرت علِیهالسّلام جاِی هِیچ‌گونه انکارِی ندارد، امّا اِین ترک به جهت تقِیّه‌اِی بوده که رافع تکلِیف است ـکه توضِیح آن خواهد آمدـ ؛ پس در ظرفِی که از شدّت تقِیّه کاسته شد ـبه‌نحوِی‌که عبدالملک متمکّن بر اقامۀ نماز

[١]. جواهر الکلام، ج ١١، ص ١٦٦.