ترجمۀ صلاة الجمعة - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٢٦ - دلِیل سوّم موثّقۀ ابنبکِیر

رواِیت هر فردِی از اِین هفت نفر بوده و در آن هِیچ خصوصِیّتِی لحاظ نشده است، نه اِینکه مراد از آن، «بعضِ مُبهم» باشد که با ارادۀ شخص خاصِّی براِی امامت ـکه امام معصوم ِیا فرد منصوب از جانب اِیشان باشدـ منافاتِی نداشته باشد.

صاحب کتاب مصباح الفقِیه با اعتراف به ظهور اِین رواِیت در وجوب تعِیِینِی نماز جمعه براِی توجِیه آن بر مذاق و مدّعاِی خوِیش اِین‌گونه چارهاندِیشِی نموده است که:

رواِیت را حمل بر استحباب نماِیِیم و ِیا اِینکه معتقد شوِیم رواِیت در مقام بِیان صِرف مشروعِیّت نماز جمعه است و ِیا اِینکه مقصود از «أَمَّهم بعضُهم»، بعضِ معهود و شناخته شدۀ [امام ِیا نائبش] در نزد آنها است نه مطلق هر بعض.

در‌حالِی‌که شما آگاه هستِی که اِین نحوه از توجِیهات ـکه الفاظ رواِیت به‌طو‌ر‌کلِّی از آن إبا داردـ حقِیقتاً در حکم کنار گذاشتن و طرح رواِیت مِی‌باشد.[١]

دلِیل سوّم: موثّقۀ ابن‌بکِیر

دلِیل سوّم: موثّقۀ ابن‌بکِیر

از زراره از عبد‌الملک از حضرت امام محمّد باقر علِیهالسّلام نقل شده است که فرمودند:

قال: قال: مثلُکَ ِیهلِکُ و لَم ِیُصَلِّ فرِیضةً فَرَضها اللهُ. قال: قلتُ: کِیف أَصنعُ؟ قال: صلُّوا جماعةً! ِیعنِِی الجُمُعةِ.[٢]

لاِیخفِی که اِین رواِیت نصّ در وجوب نماز جمعه بوده و با وجوه پنج‌گانه، دلالت بر اهتمام شدِید به اقامۀ آن مِی‌نماِید:

[١]. اِی کاش دانسته مِی‌شد که اِین افراد چه نِیازِی به اِین توجِیهات مضحک و خندهآور و تأوِیلات سخِیف و بِی‌ارزش که کلام معصوم را از منهج و مسِیر خود منحرف مِی‌کند دارند؟! و آِیا اِین جز بازِی با کلام امام علِیهالسّلام چِیز دِیگرِی است؟ (منه عفِی عن جرائمه)

[٢]. تهذِیب الأحکام، ج ٣، ص ٢٣؛ الاستبصار فِیما اختلف من الأخبار، ج ١، ص ٤٢٠؛ وسائل الشِّیعة، ج ٧، ص ٣١٠، با قدرِی اختلاف در تمامِی مصادر.